خوددارى كرد و عبيداللَّه گفت: او را به بازار پنيرفروشان ببريد و گردن بزنيد. بردند و گردن زدند.
شاعر درباره قتل اين دو تن مى‌گويد:
اگر نمى‌دانى كه مرگ چيست، به هانى و پسر عقيل در بازار بنگر؛ به پهلوانى بنگر كه شمشير چهره‌اش را مجروح ساخت و به پهلوان ديگرى كه پيكرش از بام زندان به زير افتاد.
پس از رسيدن فرمان امير داستان آن‌ها بر سر زبان تمامى رهگذران افتاد. تنى را مى‌بينى كه مرگ رنگش را دگرگون كرده و خون آن به هر سو روان شده است، جوانمردى كه از هر جوان سرزنده‌اى، سرزنده‌تر و از هر شمشير دو دم صيقل خورده‌اى، بُرنده‌تر بود؛ آيا اسماء ايمن بر مركب‌هاى رهوار سوار خواهد شد، با اين كه مذحج او را مخفيانه مى‌جويد؛ پيرامونش بنى‌مراد مى‌چرخند كه همه هوشيارند و در پرس‌وجو. شما اگر براى برادرتان خونخواهى نمى‌كنيد. پس جويندگانى باشيد كه به كم خرسندند.
عبيداللَّه پس از به شهادت رساندن مسلم و هانى، سرهاشان را نزد يزيد بن معاويه فرستاد و به كاتب خود، دستور داد تا ماجراى آن دو را به وى بنويسد. او نامه‌اى بلند نوشت و نخستين كاتبى بود كه نامه را طول و تفصيل داد. چون عبيداللَّه آن را ديد نپسنديد و گفت: اين طول و تفصيل‌ها چيست؟ اين زياده‌گويى‌ها يعنى چه؟ بنويس:
«امّابعد، ستايش مخصوص خدايى است كه حقّ امير مؤمنان را گرفت و از گزند دشمنان مصونش داشت. به اطّلاع امير مؤمنان مى‌رسانم كه مسلم بن عقيل به خانه هانى بن عروه مرادى پناه برده بود. من بر آنان جاسوس گماشتم و مأموران مخفى را پنهانى فرستادم و آنان را فريفتم؛ و بيرون كشيدم و خدا مرا بر آنان چيره گردانيد. آنان را آوردم و گردن زدم و سرهاشان را با هانى بن ابى‌حيّه همدانى و زبير بن اروح تميمى كه از فرمانبران و خيرخواهان هستند، نزد تو فرستادم تا امير درباره هر موضوعى و هر چه دوست مى‌دارد از آنان بپرسد، زيرا اينان دانا و راستگو و فهميده و پارسايند. والسّلام.»
يزيد در پاسخ نوشت: