سپس به يارانش گفت: «هر كه از شما دوست دارد از من پيروى كند، پيروى كند وگرنه اين آخرين ديدار است؛» و ادامه داد: «من حديثى براى شما نقل مى‌كنم. به شهر «بَلَنْجَر» «١» رفتيم و به يارى خدا آن‌جا را گشوديم و غنايمى به دست آورديم. در اين هنگام سلمان گفت: آيا از فتحى كه خدا نصيب‌تان كرده است و غنايمى كه به دست آورده‌ايد، شادمانيد؟ گفتيم: بلى. گفت: هرگاه جوانان خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله را يافتيد، با پيكار در ركاب ايشان از اين همه غنيمت كه به دست آورده‌ايد، خوشحال‌تر باشيد ... خداحافظ.» زهير پس از آن همواره پيشگام جماعت بود، تا به شهادت رسيد. «٢»
اعزام عبداللَّه بن يقطر
به گزارش بلاذرى «٣» امام حسين عليه السلام پيش از آگاهى از شهادت مسلم برادر رضاعى‌اش عبداللَّه بن يقطر را سوى وى فرستاد. امّا حصين بن نمير اورا گرفت و نزد ابن زياد فرستاد.
او دستور داد تا وى را بالاى كاخ ببرند تا به حسين عليه السلام و پدرش ناسزا بگويد و ايشان را به دروغگويى متّهم سازد. عبداللَّه بالاى كاخ رفت و گفت: «اى مردم! من پيك حسين، فرزند دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سوى شمايم. او مرا فرستاده است كه يارى اش كنيد و به زيان پسر مرجانه يعنى زنازاده پسر زنازاده ملعون به او كمك دهيد.» عبيداللَّه دستور داد تا او را از بالاى كاخ بر زمين انداختند. استخوان‌هايش شكست، ولى او هنوز نيمه جانى داشت.
مردى آمد و سرش را بريد و چون گفتند: «واى بر تو! چه كارى بود كه كردى؟» گفت:
«خواستم راحتش كنم!»
به نظر مى‌رسد كه گرفتارشدن عبداللَّه بن يقطر به دست حصين اشتباه باشد، زيرا ابن‌زياد حصين را بعد از ورود خود به كوفه به مراقبت گماشته بود، در حالى كه از گزارش‌