ستمگران را جز زيان نمى‌بينم!» «١»
ضحّاك، پسر عبداللَّه مشرقى «٢»- از تيره‌هاى قبيله همدان- و عبداللَّه بن شريك عامرى از حضرت امام على بن حسين، زين العابدين عليه السلام چنين نقل كرده‌اند: پس از آن كه عمر سعد، سپاهش را آماده حمله به اردوگاه ما كرد، اوايل شب بود و پدرم يارانش را گرد آورد، من با حال بيمارى نزديك رفتم تا سخنان وى را بشنوم. ايشان خطاب به يارانش چنين فرمود:
«خداى- تبارك و تعالى‌- را آن چنان كه شايسته است، ستايش مى‌كنم و او را در شادى و اندوه سپاس مى‌گويم. بار خدايا! تو را مى‌ستايم كه ما را با پيامبر كرامت بخشيده‌اى و به ما قرآن آموختى و داناى دين كردى و به ما گوش و چشم و دل داده از مشركان قرارمان ندادى.
امّا بعد، من يارانى شايسته‌تر و بهتر از يارانم و خاندانى نيكوكارتر و ريشه‌دارتر از خاندانم نمى‌شناسم. خدا به همه شما پاداش نيك دهد. چنين گمان مى‌كنم كه ما و دشمن، فردا با هم بجنگيم. شما آزاديد و اجازه داريد كه برويد. من پيمانم را از شما برداشتم، شب هنگام است و تاريكى شب همه جا را فرا گرفته است، در پناه اين تاريكى، آرام، از معركه بيرون‌رويد.»
سرشك خوبان ١٦٨ احتجاج امام عليه السلام ..... ص : ١٦٧

پاسخ ياران‌
پس از اين گفتار امام حسين عليه السلام، مسلم عوسجه برخاست و گفت:
«آيا شما را تنها بگذاريم، در حالى كه در گذاردن حقّ شما نزد خداوند هيچ عذرى نداريم؟! به خدا سوگند! از تو جدا نخواهم شد، تا نيزه‌ام را در سينه‌هاى اينان بشكنم و آنقدر شمشير