دشمنى كه در دوران حكومت مستبدّانه‌اش كار امّت را به اختلاف كشانيد و ثروت‌هاى عمومى را غاصبانه تصرّف كرد و بدون رضايت مردم بر آنان حكم راند. مردمان برگزيده را كشت و بدكاران را باقى گذارد؛ و مال خدا را ميان مردمان ثروتمند توزيع كرد. پس همان طور كه قوم ثمود هلاك شدند او نيز هلاك گشت. اينك ما پيشوايى نداريم. نزد ما بيا. اميد است خداوند به وسيله تو ما را پيرامون حقّ گرد آورد. بدان كه نعمان بن بشير در دار الإماره است، ولى ما نه با او در نماز جمعه شركت مى‌كنيم و نه عيدها بيرون مى‌رويم و اگر بدانيم كه شما مى‌آييد، او را بيرون مى‌كنيم و به شام مى‌فرستيم. والسّلام.» «١»
آن‌گاه نامه را به وسيله عبداللَّه بن سُبَيْعِ هَمْدانى و عبداللَّه بن وال تيمى به مكّه فرستادند و آن دو در دهم رمضان نامه را به امام حسين عليه السلام رساندند. دو روز بعد نيز قيس بن مُسْهِر بن خليد صيداوى از بنى‌اسد و عبد الرّحمان بن كُدْر ارحبى و عمارة بن عبد سلولى را با حدود پنجاه نامه كه هر كدام امضاى دو تا چهار نفر را در زير داشت، و باز دو روز ديگر هانى بن هانى سُبَيعى و سعيد بن عبداللَّه حَنَفى را نزد حضرت فرستادند و نامه زير را با آنان همراه كردند:
«امّا بعد، بشتاب كه مردم چشم به راه تو هستند و هيچ پيشوايى جز تو ندارند.
بشتاب، بشتاب، بشتاب. والسّلام.»
گويند شَبَث بن رِبْعى يربوعى، محمّد بن عمير بن عطارد بن حاجب تميمى، حجّار بن ابجر عِجْلى، يزيد بن حارث بن يزيد بن رُوَيمْ شيبانى، عزرة بن قيس احمسى و عمرو بن حجّاج زُبيدى نيز به حضرت چنين نوشتند:
«امّا بعد، ديگر از زمين سبزينه‌اى سر بر نمى‌آورد و پيمانه‌ها لبريز شده‌اند. هرگاه خواستى نزد ما بيا كه لشكر ما را آماده و منظّم خواهى يافت. والسّلام.»
پيك‌ها پى‌درپى روانه شدند و خدمت امام رسيدند و حضرت از ميان نامه‌ها تنها به آخرين نامه پاسخ داد كه متن آن چنين است: