عالمان بصره رسيد، جمع شدند و چند روز بر آن حضرت گريستند و حسن گفت: خاك بر سر امتى كه فرومايه زادگانش، پيامبر زادگانش را كشتند به خدا سوگند كه سر حسين را به پيكرش بازمى گردانند و آنگاه جد و پدرش در روز قيامت از پسر مرجانه انتقام مى‌گيرند. «١» عمرو بن بعجه گفته است: نخستين فرومايگى اعراب قتل حسين بن على و داستان پسر خواندگى زياد بود «٢»
عمربن عبدالعزيز گفته است: اگر در شمار قاتلان حسين بودم و مرا به بهشت دعوت مى‌كردند، از خجالت اين كه مبادا چشمم به چشم رسول خدا بيفتد، داخل نمى‌شدم. «٣»
ابراهيم نخعى گفته است: اگر در ميان قاتلان حسين مى‌بودم و سپس گناهم بخشيده مى‌شد و به بهشت وارد مى‌شدم، از اين كه خداوند به پيامبرش بفرمايد كه به چهره‌ام نگاه كند، خجالت مى‌كشيدم. «٤»
همچنين شمارى از اهل كتاب نيز فاجعه شهادت امام حسين (ع) را محكوم كرده وزشت شمرده‌اند.
رأس الجالوت گفته است [پيش از شهادت امام حسين (ع)] مى‌شنيديم كه پيامبر زاده‌اى در كربلا كشته مى‌شود، من از رفتن به كربلا هراس داشتم و هر گاه كه به آن سرزمين وارد مى‌شدم به تاخت مى‌رفتم تا هر چه زودتر از آنجا بگذرم. اما پس از كشته شدن حسين با خاطر جمع حركت مى‌كنم. «٥»
ابى الاسود گويد: در ديدارى كه با رأس الجالوت داشتم به من گفت ميان من و داود، هفتاد نسل واسطه است، با وجود اين هرگاه يهوديان مرا مى‌بينند احترام و حق‌شناسى مى‌كنند و حرمت مرا بر خود واجب مى‌شمارند. اما ميان شما و پيامبر تنها يك نسل‌