خوانده‌اى؟ در اين هنگام مرد شامى دستانش را به آسمان بلند كرد و سه بار گفت:
پروردگارا من به پيشگاه تو توبه مى‌كنم. پروردگارا من از دشمنى با آل محمد و دوستى با قاتلان خاندان محمد توبه مى‌كنم. تا عمر داشته‌ام پيوسته قرآن خوانده‌ام ولى تا به امروز از آن هيچ ندانسته‌ام.
سهل بن سعد ساعدى گويد: آهنگ رفتن به بيت المقدس كردم. در راه، چون به شام رسيدم، شهرى ديدم پر از نهرهاى آب، با درختان فراوان. بر در و ديوار شهر پرده‌هاى ديبا آويخته بودند و شادمانى مى‌كردند. زنان دف و طبل مى‌زدند و بازى مى‌كردند. با خود گفتم: شايد مردم شام عيدى دارند كه ما نمى‌دانيم. گروهى را سرگرم گفت و گو ديدم. از آنان پرسيدم: آقايان! آيا در شام عيد است و ما نمى‌دانيم؟ گفتند: پيرمرد، غريب مى‌نمايى! گفتم: من سهل بن سعد ساعدى‌ام، رسول خدا را ديده‌ام و سينه‌اى پر از حديث وى دارم. گفتند: در شگفتيم كه چرا آسمان خون نمى‌بارد و زمين ساكنانش را فرو نمى‌بلعد؟ گفتم: چرا؟ گفتند: سر حسين، فرزند رسول خدا (ص) را از عراق به شام فرستاده‌اند و هم اينك مى‌رسد. گفتم: شگفتا! سر حسين را هديه مى‌آورند و مردم شادى مى‌كنند؟ از كدام دروازه وارد مى‌شوند؟ آنان به دروازه موسوم به «ساعات» اشاره كردند. سوى دروازه حركت كردم. آنجا بودم كه ديدم بيرق‌ها يكى پس از ديگرى مى‌آيند. مردى را ديدم كه سرى را بر نيزه داشت كه سيمايش بسيار به رسول خدا (ص) مى‌مانست، و زنانى را ديدم كه بر شتران برهنه سوارند. نزد يكى از آن زنان رفتم و گفتم:
دختركم شما كيستى؟ گفت: سكينه، دختر حسين. گفتم: آيا از من كارى ساخته است؟
من سهل بن سعد هستم كه جدت را ديده‌ام و سخن او را شنيده‌ام. گفت: اى سهل، به آن كسى كه سر را مى‌برد بگو كه آن را جلوتر از ما حركت دهد تا مردم سرگرم نگاه آن شوند و به ما ننگرند كه ما حرم رسول خداييم.
من نزد كسى كه سر را داشت رفتم و گفتم: مى‌شود چهار صد دينار از من بگيرى و نيازم را برآورده سازى؟ گفت چه نيازى؟ گفتم: سر را پيشاپيش اهل حرم ببرى. او چنين كرد و من نيز آنچه را وعده كرده بودم پرداختم. سپس سر را درون ظرفى نهادند و نزد يزيد بردند من نيز با آنان وارد شدم. يزيد بر تخت نشسته بود و تاجى از دُرّ و ياقوت بر سر داشت و بسيارى از بزرگان قريش برگردش نشسته بودند. دارنده سر وارد شد و به‌