شما را ميل كشيدند، دست و پايتان را بريدند، شما را مُثله كردند و بر نخل‌ها آويختند.
بزرگان و قاريان قرآن شما، همانند حجر بن عدى و يارانش و هانى بن عروه و همگنانش را كشتند.
در اين هنگام، جماعت او را به باد دشنام گرفتند و ضمن ستايش و دعاى خير براى عبيدالله گفتند: به خدا سوگند، از اينجا نمى‌رويم تا اين‌كه اربابت و همراهانش را يا بكشيم و يا تسليم عبيدالله كنيم. زهير گفت: اى بندگان خدا فرزندان فاطمه- رضوان‌الله‌عليها- از پسرسميه به دوستى‌و يارى‌سزاوارترند؛ واگر هم يارى‌اش نمى‌كنيدبه‌خدا پناه ببريد و دست به قتل او ميازيد. بياييد حسين بن على را با عموزاده‌اش، يزيد بن معاويه، به حال خود واگذاريد، به جانم سوگند كه يزيد بدون كشتن حسين عليه السلام نيز از فرمانبردارى شما خشنود است.
در اين هنگام شمر تيرى بر او انداخت و گفت: ساكت شو خدا خفه‌ات كند پرگويى‌هايت ما را خسته كرد. زهير گفت: پدر تو ايستاده بول مى‌كرد، من كى با تو سخن گفتم، تو يك حيوانى، به خدا سوگند، گمان ندارم كه تو دو آيه از كتاب خدا را بدانى.
بدان كه در قيامت به ننگ و كيفرى دردناك گرفتار خواهى آمد. شمر گفت: خداوند همين ساعت تو و اربابت را خواهد كشت. گفت: مرا از مرگ مى‌ترسانى؟ به خدا سوگند مرگ با حسين از جاودانگى با شما نزد من محبوب‌تر است. آنگاه رو به مردم كرد و گفت: اى مردم مبادا افرادى چنين جلف و فرومايه شما را از دينتان گمراه كنند. به خدا سوگند، مردمى كه خون فرزندان و خاندان محمد را بريزند و ياوران و مدافعانشان را به قتل برسانند، به شفاعت آن حضرت نخواهند رسيد.
در اين ميان مردى او را صدا زد و گفت: ابو عبدالله مى‌فرمايد برگرد، همان طور كه مؤمن آل فرعون قومش را نصيحت كرد [و به حالشان سودى نبخشيد] تو نيز اينان را نصيحت كردى و اگر سودمند باشد همين اندازه كافى است.