«بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم، امّا بعد، خدا محمّد صلى الله عليه و آله را بر آفريدگانش برگزيد و او را با پيامبرى گرامى داشت و براى رسالت انتخاب كرد. سپس او را نزد خويش برد، در حالى كه بندگانش را اندرز داده، رسالت خود را ابلاغ كرده بود. ما كه خاندان و دوستان و جانشينان و ميراث‌برانش بوديم، به جانشينى او از همه سزاوارتر بوديم ولى قوم ما آن را از ما باز گرفتند. ما تفرقه را نمى‌پسنديديم و بدان رضايت نداديم، چون سلامت امّت رادوست داشتيم؛ با آن كه خود را به آن حقّ از همه كسانى كه آن را بر عهده گرفتند، شايسته‌تر مى‌دانستيم، با وجود اين اگر آنان به نيكى و شايستگى رفتار كردند و حقيقت را جستند، خداى رحمت‌شان كند و ما و ايشان را بيامرزد. من پيكم را با اين نامه نزد شما فرستاده‌ام و شما را به كتاب خدا و سنّت پيامبرش فرا مى‌خوانم. زيرا سنّت به بوته فراموشى سپرده شده و بدعت زنده گرديده است.
اگر گفتارم را بشنويد و از فرمانم اطاعت كنيد شما را به راهى درست هدايت مى‌كنم. والسّلام عليكم و رحمة اللَّه.»
همه كسانى كه نامه حضرت را خواندند، موضوع آن را پنهان نگه داشتند، به جز منذر بن جارود كه [چون از دوستان عبيداللَّه بود] از بيم آن كه مبادا نامه دسيسه و حيله‌اى از سوى او باشد، همان شبى كه فرداى آن عازم كوفه بود، پيك حضرت را نزد وى آورد و نامه را براى او خواند. عبيداللَّه فرمان داد پيك را گردن زدند. سپس منبر رفت و پس از ستايش و سپاس خدا گفت:
«به خدا سوگند! هيچ كار دشوارى نمى‌تواند با من سرشاخ شود و هيچ رويدادى نمى‌تواند مرا بلرزاند. من همه كسانى را كه به دشمنى من برخيزند نابود مى‌كنم و براى كسانى كه با من سر جنگ دارند چونان زهر كشنده‌ام و به كسانى كه خواهان آرامش باشند احترام مى‌گذارم.
اى مردم بصره! امير مؤمنان مرا به امارت كوفه گماشته است و من فردا بدانجا مى‌روم، و عثمان بن زياد بن ابوسفيان را به جانشينى خود گمارده‌ام. از اختلاف و آشوب بپرهيزيد، چون به خداى يگانه سوگند! اگر از هر كس گزارش مخالفت به من برسد او را و رئيس قبيله و