عمر سعد ببر كه به حسين و يارانش فرمانبردارى از مرا پيشنهاد كند. اگر پذيرفتند، آنان را سالم نزد من بفرستد و گرنه با آن‌ها بجنگد. اگر عمر سعد چنين كرد، تو نيز از او فرمان ببر و حرفش را بشنو و گرنه، فرماندهى لشكر را خود به دست گير و با حسين بجنگ و بر او يورش ببر و او را گردن بزن و سرش را نزد من بفرست.»
چون شمر نامه را گرفت همراه عبداللَّه بن ابى‌محل برخاست. در اين هنگام عبداللَّه خطاب به ابن‌زياد گفت: «خدا امير را به سلامت بدارد! خواهرزادگان ما با حسين عليه السلام هستند، اگر مصلحت مى‌دانيد، براى آنان امان‌نامه بنويس.» گفت: «بسيار خوب! سپس به منشى‌اش فرمان داد تا امان‌نامه را بنويسد. آن‌گاه عبداللَّه، غلامش به نام «كزمان» را نزد فرزندان على، يعنى، عبّاس، عبداللَّه، جعفر و عثمان فرستاد. غلام پيش رفت و آنان را فرا خواند و گفت: «اين امان‌نامه دايى‌تان است!» گفتند: «به او سلام برسان و بگو كه ما نيازى به امان‌نامه‌اش نداريم. امان خدا از امان پسر سميّه بهتر است.» «١»
امان‌نامه شمر
شمر، نامه عبيداللَّه را نزد عمر سعد آورد. چون آن را خواند، عمر سعد گفت: «تو را چه شده است؟ واى بر تو! خدا آواره‌ات كند و اين دستورى را كه برايم آورده‌اى، زشت‌
گرداند! به خدا سوگند! اين تو بوده‌اى كه عبيداللَّه را از پذيرش پيشنهاد من باز داشته‌اى. وضعيّتى كه اميد صلاح در آن مى‌رفت، تباه كردى. به خدا! حسين هرگز تسليم نمى‌شود، زيرا سستى به اراده‌اش راه ندارد.» شمر گفت: «بگو ببينم تو مى‌خواهى چه بكنى؟ آيا فرمان اميرت را اجرا مى‌كنى و دشمنش را مى‌كشى؟ اگر فرمان نمى‌برى، فرماندهى سپاه و لشكر را رها كن!» گفت: «نه! هرگز چنين نمى‌كنم و نمى‌گذارم تو به اين افتخار دست يابى! فرماندهى سپاه به عهده خودم است. تو هم برو و پياده‌ها را فرماندهى كن.»