سرشك خوبان - محمودی، محمد باقر - الصفحة ٤٩

صُبَّتْ عَلَىَّ مَصائِبٌ لَوْ أنَّها صُبَّتْ عَلَى الأيَّامِ صِرْنَ لَيالياً «١»
بر آنان كه تربت احمد صلى الله عليه و آله را بوييده‌اند، چه رفته است كه ديگر در دور روزگار هيچ گونه مشكى رانمى‌بويند؟
بر من چنان مصيبتى وارد آمد كه اگر بر سر روزها وارد مى‌آمد شب مى‌گرديد.
همچنين آن حضرت سروده‌هاى ديگرى در سوگ پدر بزرگوارشان دارند كه ابن عبدربه و ديگران ابياتى از آن نقل كرده‌اند. «٢»
از ديگر كسانى كه در سوگ پيامبر مرثيه سروده‌اند عمّه آن حضرت صفيّه، پسرعمويش ابوسفيان بن حارث بن عبد المطّلب، ابوذؤيب هذلى، ابوالهيثم بن تيهان، امّ‌رمله قشيريه و عامر بن طفيل را مى‌توان نام برد. پس از آن مرثيه‌سرايى و سوگنامه‌خوانى در ميان مسلمانان همه دوره‌ها و همه شهرها امرى متداول بوده است و نه تنها آن را زشت نمى‌شمرده‌اند، بلكه نيكو هم مى‌دانسته‌اند و به مرثيه‌سرايى به ديده يك امر مستحب مى‌نگريسته‌اند. در اين باره شواهد فراوانى وجود دارد.
زيد شحّام گويد:
با جماعتى از كوفيان نزد امام صادق عليه السلام بوديم كه جعفر بن عفّان وارد شد. حضرت او را به خود نزديك و نزديك‌تر ساخت و فرمود: «اى جعفر! به من خبر رسيده است كه تو درباره امام حسين عليه السلام شعر مى‌سرايى و نيكو هم مى‌سرايى؟» عرض كرد: «بله قربانت گردم.» فرمود: «پاره‌اى بخوان» و او خواند:
لِيَبْكِ عَلَى الإسْلامِ مَنْ كانَ باكياً فَقَدْ ضُيِّعَتْ أَحْكامُهُ و اسْتَحَلَّتْ ... «٣»
همه گريه كنندگان بايد بر اسلام بگريند كه احكامش ضايع و حرامش حلال گرديده است ...
چون شعر وى پايان رسيد امام صادق عليه السلام و اطرافيانش به اندازه‌اى گريستند كه اشك بر چهره‌هاشان جارى گشت. سپس حضرت فرمود: «اى جعفر! به خدا سوگند! كه فرشتگان مقرّب تو را ديدند. بدان كه ايشان در اين‌جا حاضرند و گفتار تو را در باره‌