فاصله است و شما فرزندش را كشتيد. «١»
رسول خدا (ص) فرموده است: جاى قاتل حسين در تابوتى از آتش است و نيمى از عذاب اهل جهنم از آن اوست. دست و پايش را به زنجيرهاى آتشين مى‌بندند و با صورت به درون آتش مى‌اندازند تا در قعر جهنم جاى گيرد، و آنقدر بدبو است كه اهل جهنم از شدت بوى بدش به خدا پناه مى‌برند، قاتلان حسين در دوزخ جاودانه‌اند و عذاب دردناك مى‌چشند. آنان گرفتار آتشى مى‌شوند كه يك دم فروكش نمى‌كند به آنان چركاب مى‌نوشانند. واى بر آنان از عذاب خداى عزوجل «٢»
حكم لعن يزيد «٣»
سبط بن جوزى گويد: مشهور مجموع روايات درباره يزيد اين است كه چون سر امام حسين را نزد وى آوردند، مردم شام را گرد آورد [و در پيش چشم آنها] با چوب خيزران بر لب و دندانش مى‌زد و اشعار ابن زِبْعَرى را مى‌خواند:
لَيْتَ اشْياخِى بِبَدْرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجَ مِنْ وَقْعِ الْاسَلْ‌
قَدْ قَتَلْنَا الْقَرْمَ مِن ساداتِهِمْ وَ عَدَلْنا قَتْلَ بَدْرٍ فَاعْتَدَلَ‌
[او مى‌گويد] در نسخه‌اى آمده است: و عدلناه ببدر فاعتدل‌
قاضى ابويعلى به نقل از احمد بن حنبل در كتاب الوجهين و الروايتين چنين نقل كرده است: اگر درست باشد كه يزيد اين اشعار را خوانده است، فاسق گرديده است.
[ابن جوزى‌] گويد: شعبى گفته است: يزيد اين ابيات را نيز به شعر زبعرى افزود و گفت:
لَعِبَتْ هاشِمُ بِالْمُلْكِ فَلا خَبَرٌ جاءَ وَ لا وَحْىٌ نَزَلْ‌
لَسْتُ مِنْ خَنْدَفَ انْ لَمْ انْتَقِمْ مِنْ بَنِى احْمَدَ ما كانَ فَعَلْ «٤»