شتابان به مسجد آمدند و مى‌گفتند: «پسر عقيل آمد!» عبيداللَّه با شتاب به كاخ رفت و درها را محكم بست. عبّاس جدلى گويد: ما چهارهزار نفر سوى كاخ روانه شديم. امّا هنوز به آن‌جا نرسيده بوديم كه شمار ما به سيصد رسيد. همو گويد: مسلم با جماعتى از بنى‌مراد پيش تاخت و كاخ را محاصره كرد. پس از آن مردم نيز يكديگر را خبر كردند و با شتاب نزد ما آمدند. به خدا سوگند! اندك زمانى نگذشت كه مسجد و بازار از مردم پر شد و تا شب پيوسته نزد ما مى‌آمدند، عرصه بر عبيداللَّه تنگ شد و بزرگ‌ترين كارش اين بود كه درِ كاخ را محكم نگه دارد و با او جز سى نفر نگهبان و بيست تن از اشراف و خانواده و غلامانش كسى نبود. اشراف از سمت درى كه پشت خانه روميان قرار داشت، به ابن‌زياد نزديك مى‌شدند و كسانى كه با او بودند، بر آنان مشرف مى‌شدند و آن‌ها را زير نظر داشتند. ولى از سنگ‌باران‌شان پرهيز داشتند. مردم در آن حال پيوسته بر عبيداللَّه و پدرش لعن و نفرين مى‌كردند. عبيداللَّه، كثير بن شهاب «١» را فرا خواند و فرمان داد تا با بنى‌مذحج تحت فرمان خود بيرون رود و ميان كوفه گشت بزند و مردم را از گرد ابن عقيل پراكنده سازد و از جنگ بترساند و از كيفر حكومت بر حذر دارد. همچنين به محمّد بن اشعث فرمان داد، تا با كنديان و حَضْرَموتيان زير فرمانش بيرون رود و يك پرچم امان براى هركس از مردم كه نزدش بيايد، برافرازد. به قعقاع بن شور ذهلى و شَبَث بن رِبْعى و حجّار بن ابجر عجلى و شمر بن ذى الجوشن نيز گفت كه همين كار را كردند؛ و ديگر سران را به خاطر ترس از مردم نزد خود نگه داشت. كثير بن شهاب به قصد پراكندن مردم از گرد ابن عقيل بيرون رفت.
ابومخنف به نقل از ابوجناب كلبى گويد: «٢»
كثير بن شهاب مردى از بنى‌كلب، به نام عبد الأعلى بن يزيد را ديد كه سلاح بر گرفته‌