بزنم كه قبضه‌اش در دستم بماند و آن‌گاه كه بى‌سلاح شدم، آنان را سنگباران كنم تا در ركاب شما جان بسپارم.»
سپس سعيد بن عبداللَّه حنفى گفت:
«به خدا شما را تنها نمى‌گذاريم، تا پروردگار بزرگ شاهد باشد كه ما در غياب پيامبرش از تو پاسدارى كرده‌ايم. به خدا اگر بدانم كه مرا مى‌كشند و زنده مى‌كنند و سپس زنده‌زنده مى‌سوزانند و خاكسترم را به باد مى‌دهند و هفتاد بار اين بلا را بر سرم مى‌آورند، تا پاى جان از شما دفاع خواهم كرد. چرا چنين نكنم، در حالى كه تنها يك بار كشته مى‌شوم و پس از آن منزلتى ابدى خواهم يافت.»
آن‌گاه زهير بن قين گفت:
«به خدا سوگند! دوست دارم مرا بكشند و زنده‌ام كنند و باز مرا بكشند، تا هزار بار؛ و خداوند با قتل من، جان شما و جوانان شما را حفظ كند!»
ياران امام عليه السلام هر كدام به نوبت از اين سخنان شورانگيز مى‌گفتند. مضمون گفتار همه اين بود كه به خدا! از شما جدا نمى‌شويم و جان خويش را فدايت مى‌كنيم، دست و سينه و پيشانى خويش را سپر بلاى شما مى‌كنيم و آن‌گاه كه در اين راه جان سپرديم، به وظيفه خويش عمل كرده‌ايم. «١» يكى ديگر از حاضران در صحنه كربلا گويد: من و مالك بن نضر حضور حسين عليه السلام رسيديم، سلام كرديم و نشستيم. حضرت سلام ما را پاسخ داد و به ما خوشامد گفت و از سبب آمدن ما پرسيد. گفتيم: «آمده‌ايم به شما سلام كنيم و از خداوند براى شما سلامتى بخواهيم و پيمان با شما را تازه كنيم و از وضعيّت مردم آگاهتان گردانيم. با اطمينان مى‌گوييم كه آنان، آماده جنگ شده‌اند، تصميم‌تان را بگيريد!» فرمود:
«خدا مرا بس است و او نيك پشتيبانى است.» با شنيدن اين سخن خود را نكوهش كرديم و ضمن خداحافظى به درگاه خدا برايش دعا كرديم. حضرت پرسيد: «چه چيزى شما را از يارى ما باز مى‌دارد؟» مالك گفت: «من وامدار و عيالوارم!» من گفتم: «من نيز وامدار و عيالوارم، امّا اگر وقتى رزمنده‌اى نباشد كه از شما دفاع كرده به حال شما سودمند باشد، خود از شما دفاع خواهم كرد.» حضرت فرمود: آزادى!