باران در خراسان و شام و كوفه هم باريده است. «١»
ثعلبى در ذيل تفسير آيه شريفه «فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْارْضُ وَ ما كانُوا مُنْظِرين» «٢»
مى‌نويسد: هنگامى كه حسين (ع) به شهادت رسيد آسمان بر او گريست و سرخى‌اش از آن گريه است.
ابن عساكر به نقل از ابن سيرين گويد: پس از قتل يحيى بن زكريا، آسمان بر كسى جز حسين بن على (ع) نگريست.
بلاذرى مى‌گويد: هنگامى كه حسين (ع) به شهادت رسيد مدت دو يا سه ماه از نماز صبح تا طلوع خورشيد بر ديوارها لكّه‌هاى خونرنگ ديده مى‌شد.
زهرى گويد: روزى عبدالملك مروان از من پرسيد كه نشان كشته شدن حسين چه بود؟ گفتم: هر سنگى را كه در آن روز بر مى‌داشتند، زيرش خون تازه بود. آنگاه عبدالملك گفت: «من و تو در اين باره تنهاييم.»
در روايت ديگرى از قول زُهرى چنين آمده است: به قصد شركت در جنگ به دمشق رفتم و در آنجا براى عرض سلام خدمت عبدالملك مروان رسيدم. ديدم كه بر سريرى فرش شده به بلنداى قامت يك انسان نشسته است و مردم پايين آن در دو رديف نشسته‌اند.
سلام كردم و پس از آن‌كه نشستم عبدالملك پرسيد: اى پسر شهاب، آيا مى‌دانى بامداد روزى كه حسين بن على كشته شد در بيت المقدس چه اتفاقى افتاد؟ گفتم: بلى، گفت: نزديك بيا، من از عقب جمعيت رفتم تا پشت تخت او رسيدم. او چهره‌اش را
برگرداند و سرش را سوى من خم كرد و گفت: چه اتفاقى افتاده بود؟ گفتم: هيچ سنگى را در بيت‌المقدس برنمى داشتند، جز اين‌كه زير آن خون تازه ديده مى‌شد. گفت: