و مجاهد گفته است كه در اين اشعار نفاق ورزيده است.
اما در پاسخ به اين گونه سخنان بايد گفت كه ترس از طاغوتيان اموى و دشمنان اهل‌بيت كسانى چون ابن حنبل و مجاهد را وادار كرده است كه بگويند يزيد فاسق يا منافق است؛ وگرنه هر كس كه به زبان عرب و معناى واژه كفر آشنا باشد، از گفتار يزيد و انشاى شعر ابن زبعرى برداشت خواهد كرد كه اين روشن‌ترين گفتارى است كه بر كفر گوينده‌اش دلالت دارد. حتى چنان كه ابن‌عبدرب
سرشك خوبان ٣٠٨ فهرست منابع‌
ه «١» نقل كرده است، خود يزيد نيز اعتراف كرده است كه گفتار او موجب كفر و ارتداد از دين است. او مى‌گويد: وقتى كه مسلم بن عقبه سرهاى مردم مدينه را فرستاد و آنها را نزد يزيد گذاشتند او به شعر ابن زبعرى در جنگ احد مثل زد و گفت:
لَيْتَ اشْياخِى بِبَدرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجَ مِنْ وَقْعِ الْاسَلْ‌
لَأَهَلُّوا وَ اسْتَهَلوُّا فَرِحاً وَلقالُوا لِيَزيدٍ: لا فَشَلُ‌
در اين ميان يكى از صحابيان رسول خدا (ص) گفت: يا اميرالمؤمنين از اسلام مرتد شدى! گفت: آرى، به پيشگاه خداوند استغفار مى‌كنم. آن مرد صحابى در پاسخ گفت: به خدا سوگند كه هرگز با تو در يك جا سكونت نخواهم گزيد، و از نزدش رفت.
آلوسى در ذيل تفسير آيه شريفه: «فَهَلْ عَسَيْتُمْ انْ تَوَلَّيْتُم أَنْ تُفْسِدُوا فِى الْارضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَكُمْ» «٢»
گفته است كه به وسيله اين آيه شريفه بر جواز لعن يزيد- عليه ما عليه- استدلال كرده‌اند. برزنجى در كتاب «الاشاعه» و هيثمى در كتاب «الصواعق»، نقل كرده‌اند كه چون فرزند امام احمد به نام عبداللّه از وى درباره لعن يزيد سؤال كرد، او پاسخ داد: كسى را كه خداوند لعنت كرده است، چرا نشود لعن كرد؟ عبدالله گفت: من كتاب خداوند را قرائت كرده‌ام ولى لعن يزيد را در آن نديده‌ام. امام گفت: خداى متعال‌