و گفت: «تو به جايگاه هانى بن عروه در شهر و ميان قبيله‌اش آگاهى و قبيله وى مى‌دانند كه من با او رفيقم؛ او را نزد تو كشانده و آورده‌ام. حال تو را به خدا سوگند! او را به من ببخش، چرا كه دشمنى قبيله‌اش را نمى‌پسندم. زيرا آنان عزّتمندترين مردم شهرند و چشم اميد قبيله‌هاى يمنى به ايشان است.» ابن‌زياد وعده داد كه به تقاضايش عمل كند.
امّا پس از ماجراى شهادت مسلم از انجام آن سرباز زد و پس از قتل مسلم فرمان داد تا هانى بن عروه را از زندان بيرون آوردند و به بازار ببرند و گردن بزنند. هانى را به بازار چوبدارها بردند، در حالى كه دست‌هايش از پشت با طناب بسته بود. او فرياد مى‌زد: «آه! اى قبيله مذحج! من امروز مذحجى ندارم! آه! اى مذحج! مذحج من كجاست؟» چون هيچ كس به كمكش نيامد، دستش را كشيد و از طناب بيرون آورد و گفت: «آيا يك چوبدستى، يك خنجر، يا يك سنگ و يا استخوانى نيست كه يك مرد با آن از خود دفاع كند؟!» امّا به او حمله كردند و او را محكم بستند و گفتند: «گردنت را بكش.» گفت: «من خود در بخشيدن آن سخاوت نمى‌ورزم و به شما در گرفتن جان خود يارى نمى‌رسانم.» غلام ترك عبيداللَّه به نام رشيد، شمشيرى بر وى زد، امّا ضربه‌اش كارگر نيفتاد. هانى گفت: «بازگشت به سوى خداست. بار خدايا! به سوى مهر و خشنودى‌ات مى‌آيم.» سپس غلام ضربه‌اى ديگر زد و او را به شهادت رساند. «١»
عبيداللَّه پس از قتل مسلم و هانى، دستور داد عبدالأعلى‌ كلبى را كه كثير بن شهاب از ميان بنى‌فتيان دستگير كرده بود، بياورند. چون او را آوردند. گفت: ماجراى خود را به من گزارش بده! گفت: خدا تو را شايسته دارد، من بيرون آمدم كه ببينم مردم چه مى‌كنند كه به وسيله كثير بن شهاب دستگير شدم. گفت: تو بايد سوگند بخورى، سوگندهايى سخت، كه جز به همين منظور كه مى‌گويى بيرون نيامده بودى! وى از اين سوگند