«منتظر چه هستيد؟، يكباره حمله كنيد كه او لقمه‌اى بيش نيست.»
آنگاه فرياد زد: «اى ذويد، پرچم را نزديك آر»؛ و او آورد. آنگاه تيرى به چله كمان نهاد و سوى لشكر امام حسين عليه السلام پرتاب كرد و گفت: گواه باشيد! نخستين كسى كه تير انداخت من بودم؛ و پس از او تيراندازى مردم نيز آغاز شد. آنگاه فرياد زد: آورنده هر سرى هزار درهم جايزه دارد. «١»
آغاز مبارزه‌طلبى‌
ابومخنف به نقل از ابوجناب (يحيى بن ابى حى كلبى) گويد: ميان ما مردى به نام عبدالله بن عمر از بنى‌عُلَيم زندگى مى‌كرد؛ و در كنار چاه جُعْد، متعلق به هَمْدان، منزل كرده بود و زنى داشت از نمر بن قاسط به نام امّ وَهْب، دختر عبد. او با ديدن اجتماع مردم در نخيله، موضوع را از آنان پرسيد: گفتند: براى جنگ با حسين، فرزند دختر پيامبر صلى الله عليه و آله آماده مى‌شوند. عبدالله با شنيدن اين سخن گفت: «به خدا سوگند، من بسيار آرزومند جهاد با اهل شرك بوده‌ام؛ و اميدوارم ثواب جنگ با اينان كه قصد جنگ با فرزند دختر پيامبرشان را دارند كمتر از پاداش جنگ با مشركان نباشد.» سپس نزد همسرش رفت و آنچه را شنيده بود باز گفت و او را از قصد خويش آگاه ساخت. زن گفت: حق با توست، خداوند تو را به هدف‌هاى بلندت برساند، چنين كن و مرا نيز با خود ببر. عبدالله شبانه با همسرش بيرون آمد و به امام حسين عليه السلام پيوست.
پس از آن كه عمر سعد نخستين تير را انداخت مردم نيز آغاز به تيراندازى كردند و جنگ درگرفت. در اين ميان يسار، غلامِ زياد بن ابيه، و سالم، غلام عبيدالله زياد، به ميدان آمدند و مبارز طلبيدند. حبيب بن مظاهر و برير بن خضير برخاستند ولى امام عليه السلام فرمود: «بنشينيد». آنگاه عبدالله بن عمير برخاست و گفت: «يا ابا عبدالله- خدايت رحمت كند- اجازه بدهيد، من به جنگ اين دو بروم.» امام عليه السلام كه او را مردى بلند بالا، چهارشانه، با بازوانى نيرومند ديد فرمود، «من او را هماورد مردان رزم مى‌بينم»؛ و