رفت و برگشت و همان سخن را تكرار كرد و مسلم باز هم خاموش ماند. طوعه گفت:
«پناه بر خدا! سبحان اللَّه! اى بنده خدا! خدايت به سلامت دارد! برخيز و نزد خانواده‌ات برو! چون نه براى تو شايسته است كه بر در خانه من بنشينى و نه من اجازه مى‌دهم.» مسلم برخاست و گفت: «اى كنيز خدا! من در اين شهر نه خانه‌اى دارم و نه بستگانى. آيا مى‌توانى مزدى بگيرى و كار خيرى انجام دهى؟ اميدوارم كه در آينده پاداشت را بدهم.» گفت: «اى بنده خدا چه كارى؟» گفت: «من مسلم بن عقيل‌ام. اين گروه به من دروغ گفتند و مرا فريفتند.» گفت: «تو مسلمى؟» گفت: «آرى!» گفت: «به خانه درآى.» طوعه اتاقى را كه كم‌تر استفاده مى‌شد فرش كرد و مسلم را بدانجا برد و براى او شام آورد. ولى مسلم چيزى نخورد. اندكى بعد بلال آمد و چون رفت‌وآمد مادرش را به آن اتاق ديد، گفت: «به خدا اين رفت‌وآمد زياد امشب تو مرا به شك مى‌اندازد! آن‌جا چه كارى دارى؟» گفت:
«پسركم، در گذر!» گفت: «به خدا سوگند! بايد به من بگويى.» گفت: «سرگرم كار خودت باش و در اين باره چيزى مپرس!» در پى اصرار بلال، طوعه گفت: «پسركم موضوع را به تو مى‌گويم به شرط آن كه با هيچ كس از مردم در ميان نگذارى.» او سوگند خورد كه چيزى نگويد و بعد از مطّلع‌شدن از حضور مسلم به بستر رفت. مدّتى گذشت و ابن‌زياد متوجّه خوابيدن سروصداى مسلم شد و به يارانش گفت: «سربزنيد و ببينيد آيا كسى را مى‌بينيد؟» آنان به مسجد آمدند و جست‌وجو كردند ولى كسى را نديدند. گفت: «ببينيد شايد زير سايه‌ها كمين كرده باشند.» آنان مشعل به دست به جست‌وجو پرداختند و گوشه و كنار مسجد را گشتند و در جاهاى تاريك مشعل‌ها را پايين مى‌گرفتند شايد كسى باشد؛ و پيوسته آن‌ها را روشن و خاموش مى‌كردند. سپس قنديل‌ها را كنار گذاشتند و پشته‌اى هيزم را به طناب بسته آتش زدند و بر زمين انداختند. سايه‌هاى دور و نزديك مسجد و حتّى سايه منبر را بدين وسيله روشن كردند ولى چيزى نديدند. موضوع را به ابن‌زياد گزارش دادند و او دستور داد درِ دار الإماره به سمت مسجد را بگشايند. چنين كردند و او همراه يارانش بيرون آمد و از منبر بالا رفت و به آنان دستور داد تا هنگام نماز