آنها زنده باشد به خونخواهى بر خواهد خاست. اينان جماعتى مكارند و مردم به آنها تمايل دارند، به ويژه غوغائيان عراق به عنوان فرزند رسول خدا و فرزند على و فاطمه دورش را خواهند گرفت. او را بكش كه بهتر از صاحب اين سر نيست.
يزيد در پاسخ گفت: از جا تكان نمى‌خورم. تو مردى ناتوان و فرومايه‌اى. من اينان را وامى‌گذارم، هر كسى از آنها كه سر بلند كرد، شمشيرهاى آل ابوسفيان وى را از پاى در مى‌آورد.
ناقل اين روايت [حمزة بن يزيد] گويد: من صحابى‌اى را كه اين سخنان را به يزيد گفت مى‌شناسم ولى هرگز نام او را نخواهم گفت. «١» ابى حمزة بن يزيد حضرمى گويد:
زنى را ديدم بسيار زيبا و خردمند به نام «ريّا» كه بنى اميه وى را بسيار احترام مى‌كردند.
به‌ويژه هشام بن عبدالملك او را فراوان اكرام مى‌كرد، به طورى كه نزد وى سواره مى‌آمد و هر كس از بنى اميه كه او را مى‌ديد احترام مى‌كرد؛ و مى‌گفتند كه او دايه يزيد است و در سن صد سالگى همان زيبايى و طراوت دوران جوانى را داراست. پس از انتقال خلافت از بنى‌اميه به بنى‌عباس، وى در منزل يكى از خويشاوندان ما پنهان شده بود. او كه براى مداراى با ما از بنى اميه بدگويى مى‌كرد، روزى گفت: يكى از بنى اميه نزد يزيد آمد و گفت: يا اميرالمؤمنين، خداوند تو را بر دشمنان خود و شما- يعنى حسين بن على- پيروزى داد. حسين كشته شد و سرش را اينك نزد تو مى‌آورند. چندى بعد سر حسين را آوردند و درون طشتى پيش او گذاشتند. يزيد به غلامش دستور داد كه پارچه را از روى آن سر بردارد. هنگامى كه چشمش به سر افتاد، آستينش را پيش صورتش گرفت- گويى كه بويى از آن استشمام كرد- و گفت: سپاس خدايى را كه بى رنج ما را به گنج رساند.
«كُلَّما او او قدوا ناراً لِلْحَربْ اطفأها اللَّه» «٢»
[هرگاه آتشى افروختند، خداوند آن را خاموش‌گردانيد.]