من به شرابخوارى كسى است كه در ريختن خون مسلمانان به شدّت زياده‌روى مى‌كند و نفوسى را كه خدا حرام شمرده به ناحقّ مى‌كشد و به حرام خون مى‌ريزد و از روى كينه و دشمنى و بدگمانى مردم را مى‌كشد و چنان سرگرم بازى است كه گويى هيچ كار زشتى نكرده است.» ابن‌زياد گفت: «اى گنهكار! هواى نفس چيزى را به تو وعده داد كه خدا نمى‌خواست و ترا شايسته‌اش نديد.» مسلم گفت: «اى پسر زياد! پس چه كسى شايسته است؟» گفت: «امير المؤمنين، يزيد!» گفت: «ستايش در همه حال مخصوص خداست.
ما به داورى خداوند ميان ما و شما راضى هستيم.» گفت: «گويا پنداشته‌اى كه در حكومت سهمى داريد؟» گفت: «به خدا سوگند! گمان نيست، بلكه يقين است.» گفت:
«خدا مرا بكشد، اگر تو را به گونه‌اى نكشم كه در اسلام هيچ كس چنان كشته نشده باشد.» گفت: «البتّه تو شايسته‌ترين كس براى پديدآوردن چيزهايى در اسلام هستى كه [تاكنون‌] وجود نداشته است. البتّه تو از كشتار زشت و بريدن گوش و بينى ناشايسته و عمل به سيرت ناپاك و غلبه ددمنشانه، فروگذار نمى‌كنى كه در اين‌ها هيچ كس از مردم شايسته‌تر از تو [براى چنين اعمالى‌] نيست!» در اين هنگام ابن‌زياد شروع به ناسزاگويى كرد و به حسين و على عليهما السلام و مسلم دشنام مى‌داد و مسلم لب فرو بسته بود. سپس گفت:
«او را بر بام كاخ ببريد و گردن بزنيد و سر و تنش را به دنبال هم به زير افكنيد.» مسلم به چابكى و با شهامت و استوارى تمام نظر به محمّد بن اشعث افكند و گفت: «اى پسر اشعث! به خدا سوگند! اگر به من امان نداده بودى، تسليم نمى‌شدم! با شمشيرت در برابر من بايست! زيرا پيمانت شكسته شده است.» سپس گفت: «اى پسر زياد! اگر من و تو خويشاوند بوديم، مرا نمى‌كشتى! ابن زياد گفت: «كسى كه پسر عقيل به سر و شانه‌اش شمشير زده بود، كجاست؟» او را فرا خواندند و ابن‌زياد گفت: «مسلم را بالاى بام ببر و گردن بزن!» مسلم هنگام بالارفتن از كاخ تكبير مى‌گفت و استغفار مى‌كرد و بر فرشتگان و پيامبران خدا درود مى‌فرستاد و مى‌گفت: «بار خدايا! ميان ما و ميان گروهى كه فريب‌مان دادند و به ما دروغ گفتند و خوارمان ساختند، تو داورى فرما!» سپس اورا به محلّى كه اكنون‌