كه چون حسين عليه السلام تصميم رفتن به كوفه گرفت، عبداللَّه بن عبّاس نزد وى رفت و گفت:
«پسر عمو! مردم شايع كرده‌اند كه عازم عراقى! بگو مى‌خواهى چه بكنى؟»
فرمود: «به خواست خداى متعال، همين يكى دو روزه حركت مى‌كنم.» گفت: «در اين خطر، خداوند پناه تو باشد! به من بگو! آيا سوى مردمى مى‌روى كه حاكم خود را كشته‌اند و شهرها را تصرّف كرده و دشمنان را رانده‌اند؟ اگر چنين كرده‌اند برو! امّا اگر در حالى از تو دعوت كرده‌اند كه حاكم‌شان مسلّط است و كارگزاران‌شان از شهرها ماليات مى‌گيرند، بدان كه تو را به جنگ و مبارزه فرا خوانده‌اند و من از اين كه تو را بفريبند و به تو دروغ بگويند و با تو به مخالفت بپردازند و تنهايت بگذارند و حتّى‌ بر تو بشورند و با تو سرسختانه مخالفت كنند، ايمن نيستم.» فرمود: «من البتّه از خدا خير مى‌طلبم، ببينم چه مى‌شود.»
ابن عبّاس بيرون رفت و ابن زبير خدمت ايشان آمد و ساعتى با حضرت گفت‌وگو كرد و گفت: «نمى‌دانم چرا اين گروه را رها كرده‌ايم و مانع‌شان نمى‌شويم؟ در حالى كه ما اولاد مهاجران و صاحبان حقيقى حكومتيم، نه ايشان! بگو مى‌خواهى چه كنى؟» فرمود:
«به خدا سوگند! با خود عهد كرده‌ام كه به كوفه بروم، چون شيعيانم و نيز بزرگان آن‌جا به من نامه نوشته‌اند و در اين كار از خدا طلب خير مى‌كنم.» گفت: «بارى! اگر من هم مانند تو در آن‌جا هوادارانى مى‌داشتم به هيچ جاى ديگر نمى‌رفتم!» سپس از اين كه مبادا از سوى حضرت متّهم شود گفت: «البتّه، شما در حجاز هم كه بمانى و دنبال حكومت باشى، ان شاءاللَّه كسى با شما مخالفت نخواهد كرد.» سپس برخاست و بيرون رفت.
آن‌گاه امام عليه السلام فرمود: «هان! براى اين مرد چيزى در دنيا محبوب‌تر از اين كه من از حجاز بيرون بروم نيست؛ زيرا مى‌داند كه با بودن من به چيزى نخواهد رسيد و مردم مرا رها نمى‌كنند تا به او بپيوندند. از اين رو دوست مى‌دارد كه من بيرون بروم تا صحنه براى او