شمر رفت و در مقابل ياران امام حسين عليه السلام ايستاد و گفت: «خواهرزادگان ما كجا هستند؟» عبّاس و جعفر و عبداللَّه و عثمان پسران على عليه السلام آمدند و گفتند: «چه مى‌خواهى؟» گفت: «شما خواهر زادگانم در امانيد.» گفتند: «لعنت خدا بر تو و بر امان تو! هرگز تو دايى ما نيستى! آيا به ما امان مى‌دهى، در حالى كه پسر پيامبر خدا امان‌ندارد؟»
عصر تاسوعا
پس از گفت‌وگو با شمر، عمر سعد فرياد زد: «اى سواران خدا! سوار شويد كه شما را بهشت مژده باد!» خود نيز سوار شد و در شامگاه پنج‌شنبه نهم محرّم سال ٦١ هجرى در حالى كه حسين عليه السلام در مقابل خيمه شمشيرش را صيقل مى‌داد به وى حمله كرد. امام حسين عليه السلام در آن حال لحظه‌اى سر به زانو نهاده بود كه خواهرش زينب عليها السلام با شنيدن سر و صدا به او نزديك شد و گفت: «برادر! صداها خيلى نزديك‌اند! نمى‌شنويد؟» حسين عليه السلام سر بلند كرد و گفت: «خواهرم! من اينك پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را در رؤيا ديدم كه فرمود: تو سوى ما مى‌آيى!» زينب سيلى به صورت زد و گفت: «اى واى!» فرمود:
«خواهرم بر تو ويلى «١» نيست، آرام باش، خداى رحمتت كند!» عبّاس بن على عليه السلام گفت:
«برادر! جماعت آمد!» امام عليه السلام برخاست و گفت: «عبّاس! برادر فداى تو! سوار شو، برو و به آن‌ها بگو كه چه مى‌خواهند و براى چه آمده‌اند؟»
عبّاس با حدود بيست سوار كه زهير بن قين و حبيب بن مظاهر نيز ميانشان بودند، جلو رفت و پرسيد: «چه شده است؟ چه مى‌خواهيد؟» گفتند: «از امير فرمان رسيده است، به شما پيشنهاد كنيم كه مطيع فرمان وى شويد وگرنه با شما بجنگيم!» گفت: «پس شتاب مكنيد، تا خدمت ابى‌عبداللَّه بروم و آنچه را مطرح كرديد، به عرض برسانم.» آنان ايستادند و گفتند: «نزد وى برو و موضوع را به اطّلاعش برسان، و خبرش را بياور!»
عبّاس عليه السلام به سرعت خدمت امام عليه السلام آمد، تا خبر را برساند؛ و همراهانش با گروه‌