عبيداللّه رفته است و آن را مى‌خورد.
يزيد بن ابى زياد گويد: وقتى سر پسر مرجانه و يارانش را آوردند و پيش مختار انداختند، مار باريكى آمد و از همه سرها گذشت تا به سر عبيداللّه رسيد و پيوسته داخل كله‌اش مى‌رفت و بيرون مى‌آمد. «١»
دسته ديگر از كسانى كه جزاى عملشان را در همين دنيا ديدند، آنهايى بودند كه نسبت به قبر سيدالشهدا اسائه ادب كردند.
اعمش گفته است: مردى بر قبر حسين پليدى كرد و به جذام و پيسى و ديوانگى مبتلا شد و فرزندانش نيز اين بيمارى‌ها را از او به ارث بردند.
دريغ خوردن برخى از اولياء اللّه بر شهادت امام حسين (ع)
شهربن‌حوشب گويد: نزد امّ سلمه، همسر پيامبر (ص) بوديم كه ناگهان فريادى را شنيديم كه آمد تا به ام‌سلمه رسيد و گفت: حسين كشته شد. ام‌سلمه گفت: آرى، كارشان را كردند. خداوند خانه هايشان- يا قبرهاشان- را پر از آتش كند سپس غش كرد و افتاد؛ و ما برخاستيم.
همو گويد: چون خبر قتل حسين (ع) را براى ام سلمه آوردند، قاتلان آن حضرت را نفرين كرد و گفت: خدا لعنت كند اهل عراق را، حسين را كشتند. خدا آنان را بكشد، خداى لعنتشان كند كه او را فريفتند و تنها گذاشتند. «٢»
منذر ثورى گويد: روزى نزد محمد حنفيه نشسته بوديم و سخن از حسين بن على و كسانى كه با او كشته شدند به ميان آمد. محمد گفت: آنان هفده جوان را كشتند كه همه آنها از نسل فاطمه (س) بودند. «٣»