مى‌فرمايد:
«فَهَلْ عَسَيْتُمْ انْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِى‌الْارْضِ وَ تُقَطِّعُوا ارْحامَكُمْ أُولئِكَ الَّذينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ» و كدام فساد و قطع رحمى به پاى رفتار يزيد مى‌رسد؟
[آلوسى‌] گويد: اين سخن مبنى بر جواز لعن گناهكارى معين از گروهى است كه به وصف لعنت شده‌اند [نه به نام‌] و اين نظر مورد اختلاف است: عموم بر اين باورند كه لعن شخص معين جايز نيست هر چند كه فاسق يا ذمى باشد، زنده يا مرده باشد و مرگ او بر كفر معلوم نباشد؛ زيرا احتمال آن مى‌رود كه مسلمان از دنيا رفته باشد و يا بتوان حكم مسلمانى بر او جارى ساخت. به خلاف كسى كه مرگ او بر كفر روشن است، مثل ابوجهل.
شيخ الاسلام، سراج بلقينى با استدلال به حديثى كه در صحيحين آمده معتقد است كه لعن گناهكار معين جايز است، حديث چنين است:
«اذا دَعَا الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ الى فِراشِه‌ فَأَبَتْ انْ تَجِى‌ءَ فَباتَ [عنها] غَضْبانَ لَعَنَتْهَا الْمَلائِكَةُ حَتَّى تُصْبِحَ»
[هرگاه مرد زنش را به رختخواب فرابخواند و او خوددارى ورزد، و مرد از او خشمگين بخوابد، فرشتگان تابه صبح آن زن را لعنت مى‌كنند.]
در روايت ديگرى چنين آمده است:
«اذا باتَتِ الْمَرْأَةُ مُهاجِرَةً فِراشَ زَوْجِها لَعَنَتْهَا الْمَلائِكَةُ حَتَّى تُصْبِحَ»
[هرگاه زن جداى از رختخواب شوهرش بخوابد، فرشتگان تاصبح او را لعنت مى‌كنند] اين احتمال كه لعنت ملائكه خاص زن معينى نباشد بلكه مراد عموم زنان باشند مثل اين كه بگويند: «خداوند لعنت كند هر زنى راكه از رختخواب همسرش دورى كند» بسيار بعيد است، هر چند كه فرزند بلقينى به نام جلال چنين بحثى را با پدرش كرده است.
در كتاب الزواجر آمده است: چنانچه به خبر مسلم يعنى: «پيامبر خدا (ص) چارپايى‌