بود و گفت: «اين گروه مى‌شتابند و مرگ هم سويشان مى‌شتابد.» دانستم كه آن، تجسّم ضميرهاى ما بوده و از مرگ‌مان خبر داده است.» على اكبر عليه السلام گفت: «اى پدر! إن شاءاللَّه، بد نبينى! مگر ما بر حقّ نيستيم؟» فرمود: «به حقّ كسى كه بازگشت بندگان سوى اوست، چرا، ما بر حقّيم!» گفت: «اى پدر! در اين صورت چه باك از اين كه بر حق باشيم و بميريم.» فرمود: «خدا به تو، اى فرزند خوب، همان پاداشى را بدهد كه به هر فرزندى به خاطر پدرش مى‌دهد.»
بامدادان امام عليه السلام پياده شد و نماز گزارد. سپس با شتاب سوار شد و يارانش را سوى چپ راه مى‌كشانيد تا آنان را پخش كند. امّا حّر مى‌آمد و آنان را باز مى‌گرداند؛ و امام نيز مانع كار او مى‌شد. هنگامى كه حرّ آنان را به شدّت سوى كوفه راند، ايشان سرپيچى كردند و بر سرعت حركت خود افزودند.
در نينوا
ياران امام حسين عليه السلام و سپاه حر پيوسته در حركت بودند تا به «نينوا» رسيدند.
امام عليه السلام در آن‌جا فرود آمد. ناگهان سوارى كماندار كه از سوى كوفه مى‌آمد، از دور پيدا شد. همه به انتظار ايستادند. چون به ايشان رسيد، بر حرّ بن يزيد و يارانش سلام كرد، امّا بر امام حسين عليه السلام و يارانش سلام نكرد. سپس نامه عبيداللَّه را به حر تسليم كرد، كه در آن آمده بود: «امّا بعد، چون نامه‌ام به تو رسيد و پيكم نزدت آمد، عرصه را بر حسين تنگ كن و او را جز در دشت بدون آب و پناهگاه فرود مياور. به پيك دستور داده‌ام كه با تو همراه شود و از تو جدا نگردد تا خبر اجراى فرمانم را بياورد. والسّلام.»
چون حر نامه را خواند، گفت: «اين نامه امير عبيداللَّه بن زياد است كه به من فرمان مى‌دهد تا در همان جايى كه نامه به من مى‌رسد عرصه را بر شما تنگ كنم. اين شخص‌