نيست كه من نشنيده باشم. نه، به خدا سوگند! حضرت هرگز قول‌هايى را كه بر سر زبان مردم است به آنان نداده است. مردم بى‌جهت مى‌پندارند كه امام گفته است كه دستش را در دست يزيد بن معاويه مى‌گذارد يا اين كه او را به مرزى از مرزهاى مسلمانان بفرستد. هيچ كدام از حرف‌ها را نَزَد و تنها گفت: «مرا آزاد بگذاريد، تا در اين سرزمين پهناور بروم و ببينم كار مردم به كجا مى‌انجامد.» بلاذرى «١» گويد: چون پسر زياد، عمر سعد را از «حَمّام أَعْيَن» روانه ساخت، به مردم فرمان داد، تا در «نُخَيْلَه» اردو زدند و گفت كه هيچ كس نبايد تخلّف بورزد. سپس منبر رفت و معاويه را ستود و از نيكوكارى او و پرداختن به موقع عطاها و توجّه به كم‌اهميّت‌ترين مرزها سخن گفت و از برقرارى وحدت به وسيله و به دست وى ياد كرد و گفت: «همانا يزيد، فرزند معاويه، نيز همانند خود اوست. به همان راه او مى‌رود و از الگوهاى او پيروى مى‌كند و عطاهاتان را دو برابر كرده است. بنا بر اين هيچ كس از سران و سرشناسان و بزرگان و ساكنان شهر نبايد باقى بماند. همه بايد بيرون بشتابند و با من اردو بزنند. فردا هر شخصى را بيابم كه از لشكر عقب كشيده است، از پناه حكومت بيرون خواهد بود. سپس بيرون رفت و اردو زد و در پى حصين بن تميم، كه با چهارهزار سپاهى در قادسيّه بود، فرستاد و او با همه همراهانش به نخيله آمد. آن‌گاه ابن‌زياد چند تن را خواست و به آنان گفت: ميان مردم بچرخيد و به آنان دستور فرمانبر
سرشك خوبان ١٥٨ عصر تاسوعا ..... ص : ١٥٥
دارى و پايدارى بدهيد و از انجام كارهاى ناروا و آشوبگرى و نافرمانى بر حذر داريد و آنان را سوى اردو برانگيزيد. مأموران بيرون رفتند، كمك كردند و در كوفه گشت زدند و سپس همگى به او پيوستند، جز كثير بن شهاب كه در گشت‌زنى زياده‌روى كرد و مردم را به حفظ وحدت دستور مى‌داد و آنان را از آشوب و تفرقه برحذر مى‌داشت و به تنهاگذاردن امام حسين عليه السلام تشويق مى‌كرد.
گروه‌هايى كه از سوى ابن‌زياد به جنگ امام حسين عليه السلام اعزام شدند، اين‌ها بودند:
حصين بن تميم، با چهارهزار نفر (وى دو روز پس از اعزام عمر بن سعد حركت كرد)؛