اشعث مسلم را به در كاخ برد و بار خواست. بار دادند. محمّد داخل شد و ماجراى ابن عقيل و ضربت‌خوردن از بكير را به آگاهى عبيداللَّه رساند. گفت: «خدا آواره‌اش كند!» پسر اشعث عنوان كرد كه به مسلم امان داده است. عبيداللَّه گفت: «تو را چه رسد كه امان بدهى؟ مگر تو را براى دادن امان فرستاده بوديم؟ ما تو را فرستاديم كه او را نزد ما بياورى و لاغير.» ابن اشعث خاموش بود. مسلم كه به شدّت تشنه بود، چون به در كاخ رسيد، ناگهان چشمش به كوزه آبى افتاد كه جلو در نهاده بود. گفت: «از اين آب به من بدهيد.» مسلم بن عمرو باهلى گفت: «آيا مى‌بينى كه چه سرد است؟! نه، به خدا سوگند! حتّى‌ يك قطره از آن هم نخواهى خورد. تا اين كه گدازه‌هاى آتش دوزخ را بچشى!» مسلم گفت: «واى بر تو، كيستى؟» مسلم بن عمرو گفت: «من همان كسى هستم كه وقتى حقّ را شناخت تو انكار كردى. او نسبت به امام خود خيرخواهى كرد و تو خيانت ورزيدى. او حرف‌شنوى و فرمانبرى كرد و تو نافرمانى‌اش كردى و با او به مخالفت برخاستى. من مسلم بن عمرو بن باهلى‌ام.» مسلم گفت: «مادرت به عزايت بنشيند! چه ستمگر و خشن و سخت‌دل و سخت‌گيرى! اى پسر باهلى، تو به گدازه آتش و جاودانگى در آن از من سزاوارترى!» سپس نشست و به ديوار تكيه داد. آن‌گاه عمرو بن حريث غلام خود، سليمان، را فرستاد كه برايش قدرى آب در يك تنگ برد و به او نوشانيد. همچنين عمارة بن عقبه غلام خود، قيس، را فرستاد، تا كوزه‌اى كه بر رويش پارچه‌اى كشيده بود همراه يك كاسه آورد و در آن آب ريخت و به مسلم نوشانيد. امّا هر چه مى‌خواست بنوشد، كاسه، خونين مى‌شد. بار سوم كه خواست بنوشد قدح پر خون شد و دندان‌هاى پيشين وى در آب ريخت. گفت: «خداى را سپاس! اگر روزى قطعى من مى‌بود حتماً آن را مى‌نوشيدم.» مسلم را نزد ابن‌زياد آوردند. حضرت به او سلام اميرى نداد. نگهبان گفت:
«آيا بر امير سلام نمى‌كنى؟» گفت: «اگر مى‌خواهد مرا بكشد، چرا بايد به او سلام كنم؟ و اگر نمى‌خواهد بكشد، به جان خودم سوگند، بر او سلام بسيار خواهد بود.» ابن‌زياد گفت: «به جان خودم سوگند كه كشته خواهى شد.» گفت: «اين طور است؟» گفت: