مى‌كنم كه تو را از كارى كه به نابودى‌ات مى‌انجامد، باز دارد و به آنچه صلاح تو در آن است، هدايت كند. شنيده‌ام كه راهى عراق شده‌اى! از تفرقه افكنى به خداوند پناه ببر، زيرا در اين كار بيم نابودى‌ات را دارم. اينك من عبداللَّه بن جعفر و يحيى‌ بن سعيد را به خدمت فرستاده‌ام، با ايشان به نزد من بيا، زيرا نزد من ايمنى و با ما پيوند دارى و به تو نيكى و حقّ همسايگى را نسبت به تو رعايت مى‌كنيم. خدا گواه است كه اين حق‌ها براى شما نزد من محفوظ است و همو ضامن و مراقب و وكيل است. والسّلام عليك.»
امام حسين عليه السلام در پاسخ اين نامه نوشتند:
«كسى كه سوى خدا فرا مى‌خواند و كار شايسته مى‌كند و مى‌گويد كه از مسلمانانم، «١» به يقين جدايى‌طلب و مخالف خدا و پيامبر نيست. تو به امان و نيكى و پيوند فرا خوانده‌اى! البتّه بهترين امان، امان خداست و خدا در روز رستاخيز به كسى كه در دنيا از او نترسد، امان نخواهد داد. از خداوند در دنيا درخواست چنان ترسى مى‌كنيم كه در روز رستاخيز موجب امان باشد. حال اگر با نامه‌ات، قصد و نيّت پيوند و نيكى نسبت به من داشته‌اى، در دنيا و آخرت پاداش نيك ببينى. والسّلام.»
همچنين عمره، دختر عبد الرّحمان بن سعد بن زراره انصارى «٢»، به حضرت نامه‌اى نوشت و زيان‌هاى كارى را كه در پيش گرفته است، برشمرد؛ و به ايشان توصيه اطاعت و رعايت اتّحاد جماعت را كرد! او در نامه‌اش عنوان كرد كه حضرت با اين حركت به قتلگاهش مى‌رود و گفت: «گواهى مى‌دهم، عايشه برايم گفت كه از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيده است كه حسين در زمين بابل كشته مى‌شود.» چون حضرت نامه وى را خواند، گفت: «در اين صورت چاره‌اى جز رفتن به قتلگاه نيست.» و روانه شد.
امام عليه السلام رفت تا به منزل «تنعيم» «٣» رسيد. در آن‌جا به كاروانى «٤» برخورد كه كارگزار يزيد