آنگاه گفت: اى يزيد! آيا داستان كنيسه حافر را شنيده‌اى؟ گفت: بگو تا بشنويم! گفت:
ميان عمان و چين دريايى است به طول يك سال راه كه هيچ نشانى از آبادى در آن ديده نمى‌شود، مگر يك شهر، ميان آب، به طول و عرض هشتاد فرسخ. در روى زمين شهرى از آن بزرگتر نيست و از آنجا فور و ياقوت و عنبر مى‌آورند و درختانشان عود است. اين شهر در دست مسيحيان است و هيچ پادشاهى در آن ملكى ندارد. در اين شهر كنيسه‌هاى فراوانى است كه بزرگترينشان كنيسه حافر است. در محراب اين كنيسه، ظرفى است طلايى و درون آن سُمى نهاده است كه گويند، سم چارپاى حضرت عيسى است.
گِرد اين ظرف با طلا و جواهر و ديبا و ابريشم تزيين شده است. همه ساله شمار بسيارى از مسيحيان به آنجا مى‌روند و برگردش طواف و آن را زيارت مى‌كنند و مى‌بوسند و به بركت آن از خداوند حاجت مى‌طلبند. اين رفتار مسيحيان درباره سُمى است كه مى‌پندارند از آنِ چارپاى سوارى حضرت عيسى است، و شما فرزند دختر پيامبرتان را مى‌كشيد. نفرين بر شما و بر دين شما!
يزيد گفت: اين نصرانى را بكشيد. زيرا كه چون به كشورش برگردد ما را رسوا مى‌كند واز ما بد مى‌گويد: جلادان آهنگ كشتن او كردند و مرد نصرانى كه خود را در آستانه قتل ديد گفت: اى يزيد آيا قصد كشتن مرا دارى؟ گفت: آرى. گفت: بدان كه من ديشب پيامبرتان را در خواب ديدم كه به من مى‌گفت: اى مرد نصرانى، تو اهل بهشتى. من از سخن او به شگفت آمدم تا اين قضيه برايم پيش آمد. اينك گواهى مى‌دهم كه لا اله الا الله، محمد رسول الله، سپس آن سر شريف را در آغوش كشيد، تا كشته شد. «١»
به نقلى، پس از گفت و گوهايى كه ميان يزيد و اهل بيت (ع) رد و بدل شد، يزيد رو به شاميان كرد و گفت: نظرتان درباره اينان چيست؟ بى شرمى از آن ميان گفت: از سگ بد بچه مگير. اما نعمان بن بشير انصارى كه در مجلس حاضر بود گفت: ببين كه اگر رسول خدا اينان را در اين حالت مى‌ديد چگونه رفتار مى‌كرد، تو نيز چنان كن.
يزيد گفت: راست گفتى، آنان را آزاد بگذاريد و برايشان سايبان بزنيد. سپس به آنها