يك آدم باوفا ميان اينها باشد، همين مرد است. ناگاه منادى ابن زياد ندا داد: هر كس على بن الحسين را بياورد، سيصد درهم پاداش دارد. [باشنيدن اين سخن‌] آن مرد آمد و در حالى كه اشك از چشمانش جارى بود دست هايم را به گردنم بست و مى‌گفت:
مى‌ترسم! آنگاه مرا برد و در ازاى سيصد درهم به آنان داد و من به چشم پول‌ها را مى‌ديدم. پس از آن مرا نزد ابن زياد بردند. پرسيد: نامت چيست؟ گفتم: على بن حسين.
گفت: مگر خدا على را نكشت؟ گفتم: او برادر بزرگ ترم بود كه او نيز على نام داشت و به دست مردم كشته شد. گفت: خدا او را كشت، نه مردم. گفتم: «اللَّهُ يَتَوَفَى الْانْفُسَ حينَ مُوتِها»»
ابن زياد دستور داد كه مرا بكشند. اما عمه‌ام زينب فرياد زد: اى ابن زياد! همان خون هايى كه از ما ريخته‌اى تو را بس است. تو را به خدا! اگر مى‌خواهى او را بكشى اول مرا بكش. پس از آن بود كه ابن زياد دست برداشت. «٢»
در روايت ديگر آمده است كه عبيدالله پس از شنيدن سخن زينب مدتى به او نگريست و سپس رو به مردم كرد و گفت: شگفتا از رحم، به خدا سوگند گمان مى‌كنم كه دوست داشت او را قبل از برادرزاده‌اش بكشم. آنگاه فرمان داد زين العابدين را آزاد كنند تا با زنان برود.
شهادت ابراهيم و محمد
هنگام شهادت امام حسين (ع) در كربلا، دو جوان از اهل بيت به نام‌هاى ابراهيم و محمد، پسران جعفر طيار، كه در زمره اسيران بودند، از سپاه عبيدالله زياد گريختند. اين دو در راه به زنى برخوردند كه آب بر مى‌گرفت. چون زيبايى و خوبرويى آن دو را ديد گفت: كيستيد و از كجا مى‌آييد؟ گفتند: ما فرزندان جعفر طيار هستيم و از سپاه عمر سعد گريخته‌ايم. آيا مى‌توانى امشب ما را ميهمان كنى؟ گفت: شوهرم در لشكر عبيدالله است.
اگر بيم آمدنش را نداشتم، شما را ميهمان مى‌كردم و از شما خوب پذيرايى مى‌كردم.