جا مى‌رفت همراهش بود تا آن كه به شهادت رسيد. «١»
نقل شده است كه سپاه عمر سعد، امام حسين عليه السلام را مورد حمله قرار دادند و بر لشكريانش چيره شدند. در اين هنگام تشنگى آن حضرت شدت يافته بود و همراه برادرش عباس عازم فرات شد. سپاه عمر سعد راهش را سد كردند. از آن ميان مردى از بنى‌دارم گفت: واى بر شما راه حسين را به‌سوى آب ببنديد و اجازه مدهيد كه از آن بنوشد. امام عليه السلام فرمود: «خدايا تشنه‌اش گردان.» مرد دارمى به خشم آمد و چانه مباركش را هدف تير قرار داد. حسين عليه السلام تير را بيرون كشيد و دست‌ها را زير دهان گرفت و مشت حضرت پر از خون شد. آنگاه خون‌ها را ريخت و فرمود: خداوندا از آنچه اينان نسبت به فرزند دختر پيامبرت روا مى‌دارند به تو شكايت مى‌كنم. سپس با همان عطش شديد به جايش بازگشت.
مردم عباس را محاصره كردند و ميان او و حسين فاصله انداختند. او نيز به تنهايى به پيكار پرداخت تا كشته شد- خدايش رحمت كند-. «٢»
عباس شمارى از سپاه دشمن را كشت و چون به شهادت رسيد امام عليه السلام كنار نهر فرات بر بالين او آمد و فرمود: «هم اينك كمرم شكست و راه چاره بر من بسته شد.» «٣»؛ و اين شعر را انشا فرمود:
تَعَدَّيْتُمْ يا شَرَّ قَوْمٍ بِفِعْلِكُمْ وَ خالَفْتُمْ قَوْلَ النَّبِى مُحمَّد
أَما كانَ خَيْرَ الرُّسُل وَ صَّاكُمْ بِنا أَما نَحْنُ مِنْ نَسْلِ النَّبِىِّ المسدّد
أَما كانَتِ الزَّهْراءُ أُمِّى دُونَكُمْ أَما كانَ مِنْ خَيْرِ الْبَرِيَّةِ احْمَدَ
لُعِنْتُمْ وَ اخَذَيْتُمْ بِما قَدْ جَنَيْتُمْ فَسَوفَ تَلاقُوا حَرَّ نارٍ تَوَقَّد «٤»