تهيه كرد. سرگرم خوردن شام بوديم و سخن از شهادت امام حسين (ع) به ميان آمد. گفتم:
هر كس كه در قتل حسين (ع) شركت جست خداوند بدترين مرگ‌ها را نصيب او كرد.
گفت: چقدر شما اهل عراق دروغگوييد. من از كسانى‌ام كه در اين كار شركت داشتم.
اندكى نگذشت كه آن مرد به چراغ نزديك شد و خواست كه فتيله‌اش را با دست بيرون آورد كه آتش به دست او چسبيد. چون خواست كه آن را با آب دهان خاموش كند آتش به ريش او چسبيد. او دويد و خود را در آب انداخت و ديدم كه چون ذغال سياه شده بود. «١»
ابى رجاء گويد: يكى از همسايگان من پس از قتل حسين (ع) گفت: آيا ديديد خداوند با اين فاسق فرزند فاسق چه كرد؟ بلا فاصله خداوند دو نقطه سفيد در چشمانش افكند و او را كور كرد. «٢»
يكى از كسانى كه مانع آب خوردن امام حسين (ع) گرديد، به مرض استسقا مبتلا گرديد و هر چه آب مى‌نوشيد باز هم مى‌گفت: تشنه‌ام؛ و اين به سبب دعاى امام (ع) بود كه دوبار فرمود: خدايا او را تشنه گردان.
يكى از كسانى كه هنگام مرگ او را ديده است مى‌گويد: در مقابلش يخ گذاشته بودند و او را باد مى‌زدند و پشت سرش آتشدان قرار داشت، با وجود اين از گرماى شكم و سرماى پشت مى‌ناليد و مى‌گفت: آبم بدهيد كه از تشنگى مُرْدَم. وقتى كاسه بزرگى را كه اگر پنج نفر مى‌نوشيد سيراب مى‌شدند مى‌آوردند، همه را سر مى‌كشيد و باز هم مى‌گفت: آبم بدهيد كه تشنگى مرا كشت؛ و سرانجام شكم او مانند شكم شتر پاره شد. «٣»
ابى نضر حرمى گويد: مرد كورى را ديدم و چون از سبب كورى او پرسيدم گفت: من در سپاه عمر سعد شركت داشتم و پس از آن كه حسين (ع) كشته شد و خاندانش به اسارت رفتند، به شهر خودم بازگشتم. چون شب فرا رسيد، خوابيدم و در عالم خواب‌