گزارش صحابى على عليه السلام‌
مردى از بنى‌ضبّه نقل كرده است كه على عليه السلام هنگام فرودآمدن در كربلا به سمتى رفت و با دست اشاره كرد و گفت: «جاى فرودآمدن كاروان‌شان در پيش و قرارگاه بار و بنه‌شان سمت چپ است.» آن‌گاه دست‌ها را بر زمين زد و مشتى خاك برگرفت و آن را بوييد و گفت: «آه! چه نيكويند خون‌هايى كه در اين خاك ريخته خواهند شد!» مرد ضبّى گويد: از آن سفر برگشتيم و على عليه السلام به شهادت رسيد. مدتى گذشت، تا اين كه حسين عليه السلام در كربلا اردو زد و ابن‌زياد براى جنگيدن با وى لشكر فرستاد. من نيز ميان سوارانى بودم كه ابن‌زياد سوى وى گسيل داشت. چون به كربلا رسيدم چنان بود كه گويى به همان جاى ايستادن على عليه السلام و نقطه‌اى كه با دستش نشان داد مى‌نگريستم. اسبم را برگرداندم و سوى حسين بن على عليه السلام رفتم. بر او سلام كردم و گفتم: «پدرت داناترين مردم بود و من او را در فلان وقت ديدم كه چنين و چنان گفت و فرمود كه تو اين زمان و در اين‌جا كشته خواهى شد! حضرت فرمود: «حال مى‌خواهى چه بكنى؟ آيا به ما مى‌پيوندى، يا به خانواده‌ات؟» گفتم: «به خدا سوگند! من بدهكار و عيالوارم و به جز پيوستن به خانواده‌ام نمى‌انديشم.» فرمود: «بيا و از اين مال- كه ناگهان در جلوش قرار گرفت- پيش از اين كه محروم گردى بردار و دور شو. زيرا به خدا سوگند! هر كس فرياد كمك خواهى ما را بشنود و برق شمشيرها را ببيند و به يارى ما نشتابد، نفرين شده رسول خدا صلى الله عليه و آله خواهد بود.» گفتم: «به خدا! امروز ميان اين دو كار جمع نخواهم كرد كه هم مالت را بستانم و هم تنهايت بگذارم.» وى اين را گفت و رفت و امام عليه السلام را تنهاگذارد. «١»
تصميم حبيب بن مظاهر
بلاذرى گويد: حبيب بن مظاهر به امام حسين عليه السلام گفت: «تيره‌اى از چادرنشينان‌