فرستاده‌اى، سخنى بگويم. تو بر محمد وحى كردى كه براى جانشين خود، على بن ابى طالب، از مردم پيمان بگيرد. اما مردم حق او را پامال كردند و او را بدون گناه كشتند- همان طور كه ديروز فرزندش را كشتند- در خانه‌اى از خانه‌هاى خداوند كه در آن گروهى از مردم كه به زبان مسلمانند حضور داشتند- خداوند هلاكشان كند. نه در دوران زندگى ونه هنگام مرگ هيچ ستمى را از او دفع نكردند، تا آن‌كه او را نزد خود بردى، در حالى كه مناقبى پسنديده داشت. نرم خو بود و فضايلش بر همه آشكار بود. راه و روش او بر همگان شناخته بود. در راه تو از سرزنش هيچ سرزنش كننده‌اى و يا سركوفت هيچ سركوفت زننده‌اى نهراسيد.
پروردگارا تو خود، در كودكى او را هدايت كردى و در بزرگى فضايلش را ستودى. او پيوسته مصلحت (دين) تو و پيامبرت را مى‌خواست. تا آن‌كه او را نزد خويش فراخواندى، در حالى كه پارسا و از حرص و آزبرى بود، راغب به آخرت بود، و در راه تو مجاهدت كرد. تو از او خشنودشدى و او را برگزيدى و به راه راست هدايتش كردى.
اما بعد، اى مردم كوفه، اى اهل مكر و خودبينى و خيانت. ما خاندانى هستيم كه خداوند ما را به شما مبتلا كرد و شما را به وسيله ما آزمايش فرمود. آنگاه آزمايش ما را نيكو قرار داد و دانش و فهم خويش را نزد ما به وديعت نهاد. ما گنجينه دانش و ظرف فهم و حكمت اوييم، و در روى زمين، حجت بلاد و عباد اوييم. خداوند به كرامت خويش ما را كرامت بخشيد و با پيامبرش محمد (ص) ما را بر بسيارى از مردم فضيلت روشن و آشكار داد. شما ديروز ما را تكذيب كرديد و شمشيرهايتان به سبب كينه‌هاى پيشين خون ما اهل بيت را ريخت. چشم شما به اين كار روشن و دل‌هايتان شاد گشت، با دروغى كه بر خ
سرشك خوبان ٢٦٥ فرستادن سرها به شام ..... ص : ٢٦٤
دا بستيد و مكرى كه انديشيديد و خداوند بهترين مكر كنندگان است. نَفْس هايتان شما را به شادى به ريختن خون ما و غارت اموال ما واداشت، و آنچه بر ما نازل شد [از مصيبت‌هاى بزرگ و فاجعه‌هاى عظيم‌]، پيش از آن كه تحقق يابد، در كتابى نوشته است و آن بر خدا آسان است. «تا به خاطر آنچه از دست داديد غم نخوريد و به خاطر آنچه به دست آورديد خوشحال نشويد. همانا خداوند هيچ متكبر فخر فروشى را دوست ندارد.» «١»