هم پيك او است و فرمان يافته است كه از من جدا نشود، تا نظر و فرمان او را به كاربندم. «١»
در اين هنگام يكى از ياران امام حسين عليه السلام به پيك عبيداللَّه نگريست. او را شناخت و گفت: «آيا تو مالك، پسر نُسَيْر بُدّى نيستى؟» گفت: «چرا.» گفت: «مادرت به سوگت بنشيند! در آن نامه چه پيغامى آورده‌اى؟» گفت: «مگر چه چيزى آورده‌ام؟ از امام خود اطاعت كرده‌ام و به بيعتم وفادار مانده‌ام!» گفت: «بلكه از پروردگارت نافرمانى كرده‌اى و از امامت براى نابودى خود اطاعت كرده‌اى و ننگ و آتش را به دست آورده‌اى. چنان كه خداى متعال فرموده است: «وَ جَعَلْنا هُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ لايُنْصَرُونَ» «٢»
، كه منظور همان امام توست.»
سپس زهير بن قين به امام عليه السلام عرض كرد: «پدر و مادرم فدايت! اى پسر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اگر سپاهى جز همينان نباشد، به خدا قسم! براى جنگ با ما كافى است. پس وقتى كه ديگران هم به جنگ‌مان بشتابند، چه وضعيّتى خواهيم داشت؟ اجازه بدهيد هم‌اكنون با اينان بجنگيم، چون جنگيدن با اينان از جنگيدن با ديگرانى كه خواهند آمد، آسان‌تر است!» «٣» امام عليه السلام فرمود: «من نمى‌پسندم كه آغازگر جنگ باشم، مگر كه آنان، خود جنگ را آغاز كنند.» زهير گفت: «پس به دهى كه در نزديكى ما بر كناره فرات است برويم زيرا در شبه جزيره‌اى مستحكم واقع است كه جز يك سو، رودخانه فرات آن را در بر مى‌گيرد.» پرسيد: «نام آن ده چيست؟» گفت: «عُقْر» (كانون آتش) فرمود: «از عقر به خدا پناه مى‌بريم.» سپس به حرّ فرمود: «اندكى با ما بيا، آن‌گاه فرود مى‌آييم.»