بريزيد؛ و به اين اندازه هم راضى نخواهد شد تا آن كه عذابى دردناك را نيز بر شما فروفرستد.»
بعدها عبدالله بن عمار- از حاضران در كربلا- را به خاطر شركت در قتل حسين عليه السلام سرزنش كردند و او در پاسخ گفت: من نسبت به بنى‌هاشم احسان كرده‌ام. گفتند: چه احسانى؟ گفت: با نيزه به حسين عليه السلام حمله‌ور شدم، اما چون به او رسيدم در حالى‌كه مى‌توانستم او را بزنم، چنين نكردم و بازگشتم و اندكى دورتر ايستادم و با خودم گفتم: من چرا بايد حسين را بكشم، ديگران هستند كه اين كار را بكنند.
در اين هنگام، نيروهاى پياده از چپ و راست به وى حمله‌ور شدند؛ و آن حضرت با آنها مقابله كرد و فراريشان داد. اين در حالى بود كه پيراهنى از خز به تن داشت و عمامه بسته بود. بارقى گويد: به خدا سوگند من هيچ شكست خورده‌اى را نديدم كه فرزندان، ياران و خاندانش كشته شده باشند و مانند او آرام و استوار باشد. به خدا سوگند، هيچ كس را، نه پيش از او و نه پس از او، چنين شجاع و پيشگام نديده‌ام.
سربازان پياده مانند گله بز كه شير به آنها حمله كرده باشد، از برابرش مى‌گريختند.
در همين حال عمر سعد سوى وى آمد. خواهرش، زينب دختر فاطمه، نيز از خيمه بيرون آمد و مى‌گفت: «اى كاش آسمان بر سرِ زمين خراب مى‌شد.» سپس نزد عمر سعد رفت و گفت: «اى عمر سعد، آيا ابوعبدالله را مى‌كشند و تو نگاه مى‌كنى؟» با شنيدن اين سخن اشك عمر سعد جارى شد، و چهره از زينب برگرداند! «١»
حسين بن عقبه مرادى گويد: «حسين مدت زيادى از روز را روى زمين افتاده بود و اگر مردم مى‌خواستند مى‌توانستند او را بكشند، ولى آنها يكديگر را جلو مى‌انداختند و هر گروهى دوست داشت كه گروه ديگر كار را تمام كند. ناگاه شمر فرياد زد: واى بر شما منتظر چه هستيد؟ مادر به عزايتان بنشيند. بكشيدش!
سپاه از همه سو به سيدالشهدا حمله‌ور شد، زرعة بن شريك تميمى ضربتى به دست آن حضرت و ضربتى به گردن وى نواخت. سپس همه بازگشتند و آن حضرت برمى‌خاست و