زيانى مى‌رساند. او را تسليم كن كه اين كار نه دون شأن توست و نه براى تو كاستى به شمار مى‌رود، زيرا او را به حكومت مى‌سپارى.» هانى گفت: «چرا، به خدا سوگند! تحويل‌دادن او موجب پستى و ننگ من است، چون پناهنده و ميهمانم را تحويل مى‌دهم.
من زنده و تندرست هستم، مى‌شنوم و مى‌بينم، نيرومندم و ياوران بسيارى دارم. به خدا اگر تنها بودم و هيچ ياورى نمى‌داشتم، او را تحويل نمى‌دادم مگر اين كه در دفاع از او جان مى‌دادم!» مسلم بن عمرو پيوسته هانى را سوگند مى‌داد و از او مى‌خواست كه مسلم را تسليم كند و او مى‌گفت: «نه، به خدا! هرگز او را تسليم نخواهم كرد.» ابن‌زياد كه گفت‌وگوى آن دو را شنيد، گفت: «او را نزديك بياوريد.» چون نزديك بردند، گفت: «به خدا قسم كه او را بايد نزد من بياورى وگرنه گردنت را خواهم زد.» گفت: «در آن صورت برق شمشيرها در اطراف خانه‌ات بسيار خواهد درخشيد.» هانى اين سخن را از آن جهت گفت كه گمان مى‌كرد خويشانش از او به دفاع برخواهند خاست. ابن‌زياد گفت:
جدّاً برايت متأسّفم! آيا مرا از برق شمشير مى‌ترسانى؟ سپس گفت: «او را پيش بياوريد!» وى را نزديك‌تر بردند و ابن‌زياد با چوب‌دستى آنقدر بر سر و صورت هانى زد كه بينى‌اش شكست و خون چهره‌اش بر لبانش جارى شد و گوشت گونه و پيشانى‌اش به محاسنش چسبيد. عبيداللَّه آن‌قدر اين كار را ادامه داد كه چوب‌دستى شكست. «١» هانى دست به قبضه شمشير يكى از نگهبانان برد ولى او خود را كنار كشيد و مانع وى گرديد.
عبيداللَّه گفت: «آيا در روز روشن حرورى (خارجى) شده‌اى؟ خودت را به هلاكت انداختى. كشتنت بر ما روا شد! او را بگيريد و در يكى از خانه‌هاى كاخ بيندازيد و در را بر رويش ببنديد و نگهبان بگماريد!» مأموران چنين كردند.
اسماء بن خارجه به اعتراض برخاست و گفت: «نيرنگ‌بازى در روز روشن را رها كن.
دستور دادى كه اين مرد را نزد تو بياوريم، رفتيم و آورديم. ولى تو چهره‌اش را مضروب‌