مسلم هم نزد من نيست.» گفت: «چرا، كرده‌اى!» گفت: «نه، نكرده‌ام.» گفت: چرا، كرده‌اى!» چون گفت‌وگوشان به درازا كشيد و هانى پيوسته انكار مى‌كرد و از پذيرفتن سرباز مى‌زد، ابن‌زياد، معقل يعنى همان جاسوس را فراخواند. وى آمد و جلوى هانى ايستاد. عبيداللَّه گفت: «آيا او را مى‌شناسى؟» گفت: «بله.» هانى در اين هنگام فهميد كه او جاسوس بوده و همه ماجرا را براى ابن‌زياد تعريف كرده است. او لحظه‌اى در خود فرو رفت و چون به خود آمد، گفت: «حرفم را بشنو و سخنم را راست بشمار! زيرا به خدا سوگند! به تو دروغ نمى‌گويم. به خداى بى‌همتا سوگند كه من او را به خانه دعوت نكرده‌ام و از كارش هيچ اطّلاعى نداشته‌ام؛ تا اين كه او را بر در خانه‌ام نشسته ديدم. از من خواست كه به منزلم بيايد و من از راندنش شرم كردم؛ و در محذور اخلاقى قرار گرفتم.
در نتيجه او را به خانه آوردم و از او پذيرايى كردم و بدو جا دادم و دنباله كارش همان است كه خبرش به تو رسيده است. حال اگر مى‌خواهى به تو قول محكم و اطمينان خاطر مى‌دهم كه هيچ زيانى به تو نرساند و اگر بخواهى كسى را به گروگان در اختيارت مى‌گذارم و خود نزد مسلم مى‌روم و دستور مى‌دهم كه از خانه‌ام به هر جاى زمين كه مى‌خواهد برود و از پناهندگى و همسايگى من بيرون شود!» گفت: «نه به خدا سوگند! هرگز از من جدا نخواهى شد تا هنگامى كه او را نزد من بياورى و تحويل دهى.» هانى گفت: «واللَّه هرگز اورا نزد تو نمى‌آورم.» وقتى گفت‌وگوشان به درازا كشيد مسلم بن عمرو باهلى از همپياله‌هاى يزيد، كه خوددارى و سرسختى هانى را ديد، برخاست و گفت:
«خدا كار امير را راست گرداند. اورا به من واگذار، تا با وى حرف بزنم.» سپس به هانى گفت: «برخيز و نزد من بيا، تا با تو صحبت كنم.» هانى برخاست و با او در گوشه‌اى به خلوت نشست كه اگر صداشان بلند مى‌شد ابن‌زياد مى‌شنيد. مسلم كه مى‌پنداشت قبيله هانى از وى دفاع خواهند كرد. گفت: «اى هانى! تو را به خدا سوگند! خود را به كشتن مده و براى قبيله‌ات گرفتارى درست مكن؛ زيرا به خدا سوگند! حيفم مى‌آيد كه تو كشته شوى. او [مسلم بن عقيل‌] عموزاده اين جماعت است، نه كسى او را مى‌كشد و نه به وى‌