مسجد پيوسته در نماز بود. با خود گفت: «اين شيعيان هستند كه بسيار نماز مى‌گزارند. به گمانم اين شخص از ايشان باشد.» آن‌گاه نشست تا او نمازش را سلام داد و فراغت يافت.
پس برخاست و نزديك رفت و گفت: «قربانت گردم! مردى از اهل شام و غلام ذوالكلاع‌ام كه خداوند نعمت دوستى خاندان پيامبر و دوستانش را به من ارزانى فرموده است. سه هزار درهم پول با من است و قصد دارم آن را به شخصى برسانم كه شنيده‌ام به عنوان مبلّغ حضرت حسين بن على عليه السلام به اين شهر آمده است. آيا مرا سوى وى راهنمايى مى‌كنى تا اين پول را به او برسانم و او به مصرف كارش برساند و براى شيعيان هزينه كند؟» گفت: «چه شد كه از ميان همه كسان حاضر در مسجد، براى پرسيدن سؤال خود مرا برگزيدى؟» گفت: «زيرا نشانه‌هاى نيكى را در سيمايت آشكار ديدم و اميدوار شدم از كسانى باشى كه به خاندان پيامبر عشق مى‌ورزند.» «١» گفت: «چه درست انتخاب كرده‌اى! من مردى از برادرانت هستم، نامم مسلم بن عوسجه است. از ديدار تو بسيار خوشحالم و از احساس پيشين خود نسبت به تو ناراحتم. من از شيعيان اين خاندانم و آن احساس به خاطر ترس از ابن‌زياد ستمكار بود. حالا با من پيمان ببند و قول بده كه آنچه ميان من و تو مى‌گذرد از مردم پنهان كنى.» معقل همان طور كه او خواسته بود قول داد.
مسلم بن عوسجه گفت: «امروز برو! چون فردا شد، به خانه‌ام بيا تا تو را نزد يارمان ببرم و بدو برسانم.» غلام شامى رفت و آن شب را سپرى كرد. بامداد فردا به منزل مسلم بن عوسجه رفت و وى او را حضور مسلم بن عقيل برد. شامى آن پول را به مسلم داد و با وى بيعت كرد و از آن پس بى‌هيچ مانعى نزد مسلم آمدوشد مى‌كرد. روزش را نزد او مى‌گذراند و بر همه اخبار آگاهى مى‌يافت و چون تاريكى شب فرا مى‌رسيد، نزد عبيداللَّه مى‌شتافت و همه ماجرا را به او گزارش مى‌داد و جزء به جزء رفتار و گفتار آنان را برايش باز مى‌گفت. ابن‌زياد كه هانى را (در دربار) نمى‌ديد به اطرافيانش گفت: «چه شده است كه هانى را نمى‌بينم؟» گفتند: «بيمار است.» گفت: «اگر اين را مى‌دانستم به ديدنش‌