اين كار كوتاهى كنى!»
در همان حال كه ايشان سرگرم گفت‌وگو بودند، دربان اطّلاع داد كه امير پشت در است. پس مسلم به صندوقخانه رفت و عبيداللَّه وارد شد. بر شريك سلام كرد و گفت:
«چطورى؟ چه كسالت دارى؟» احوال‌پرسى طولانى شد و شريك احساس كرد كه حمله مسلم به تأخير افتاده است. پس آغاز به سخن كرد و سعى داشت، اين بيت را به گوش مسلم برساند.
ما تَنْظُرُون بِسَلْمى عِنْدَ فُرْصَتِها؟ فَقَدْ وَفى وَدُّها وَاسْتَوْسَقَ الصَّرَمُ‌
«آيا هنگام ديدار سلمى‌ بدو نمى‌نگريد؟ دوستيش به كمال رسيده و خوشه‌هاى خرما آماده چيده‌شدن اند.»
او پيوسته شعر را تكرار مى‌كرد، چنان كه ابن‌زياد به هانى گفت: «آيا هذيان مى‌گويد؟» هانى گفت: «خدا كار امير را راست گرداند، بله، او از بامدادان پيوسته هذيان مى‌گويد.» آن‌گاه عبيداللَّه برخاست و بيرون رفت و مسلم از صندوقخانه بيرون آمد.
شريك گفت: «چه چيز تو را از آن كار بازداشت؟» گفت: «دو چيز، يكى نفرت هانى از كشته‌شدن عبيداللَّه در منزلش و دوم سخن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كه فرمود: «إنَّ الإيمانَ قَيَّدَ الْفَتْكَ» [همانا ايمان، قتل غافلگيرانه را ممنوع ساخته است.] گفت: «هان! به خدا سوگند! اگر او را كشته بودى كارت رو به راه مى‌شد و قدرتت پا مى‌گرفت.»
شريك چند روزى بيش نزيست و درگذشت. ابن‌زياد جنازه‌اش را تشييع كرد و گام پيش نهاد و بر او نماز خواند. با آن كه پس از آمدن عبيداللَّه از بصره، هانى هر صبح و شام به ديدنش مى‌رفت، امّا پس از آمدن مسلم به خانه وى، خود را به بيمارى زد و ديگر نزدش نرفت. عبيداللَّه از جاى مسلم بى‌خبر بود. پس غلامى شامى به نام مَعْقِل را فرا خواند. كيسه‌اى را شامل سه‌هزار درهم بدو داد و گفت: اين پول را بگير، برو و مسلم را جست‌وجو كن و در پيداكردن او با نهايت دقّت و ظرافت رفتار كن «١». معقل به مسجد جامع شهر رفت ولى نمى‌دانست كار را چگونه آغاز كند. مردى را ديد كه در كنار ستون‌