سرپرستى هر يك از مهتران، كسى از سركشان نسبت به امير مؤمنان پيدا شود كه معرفى نشده باشد، بر در خانه‌اش دار زده خواهد شد و عطاى آن مهتر نيز قطع و به «زاره» «١» تبعيد خواهد گرديد.»
چون خبر ورود عبيداللَّه به كوفه و رفتن نعمان بن بشير از آن‌جا و نيز ماجراى سخنرانى ابن‌زياد و تهديد و سختگيرى او بر مردم و سران قبايل به مسلم بن عقيل رسيد، بر جان خود ترسيد و در تاريكى شب از خانه‌اى كه شناسايى شده بود بيرون آمد و به منزل هانى بن عروه مذحجى، از سران كوفه رفت. وارد بيرونى خانه شد و به هانى پيام داد كه از اندرونى نزد وى بيايد. او بيرون آمد. مسلم برخاست و سلام كرد. او گفت:
«گر چه با اين كار مرا به دردسر انداخته‌اى، امّا پناه‌دادن تو بر من لازم است.» پس او را به اندرون برد و جايى را به وى اختصاص داد و شيعيان همچنان نزد وى آمدوشد مى‌كردند. «٢» شريك بن اعور از بزرگانى بود كه با ابن‌زياد از بصره آمده بود. هانى كه با وى ارتباط داشت، او را به خانه نزد مسلم آورد. او از بزرگان شيعه در بصره بود و هانى را در پرداختن به كار مسلم تشويق مى‌كرد. مسلم از كوفيانى كه نزدش مى‌رفتند، بيعت و پيمان محكم وفادارى مى‌گرفت. امّا شريك به سختى بيمار شد و خبر به عبيداللَّه بن زياد رسيد. او پيكى فرستاد و اعلان كرد كه به عيادتش خواهد رفت. شريك به مسلم گفت:
«هدف تو و شيعيان، نابودى اين ستمگر است. اكنون خدا اين فرصت را به تو ارزانى كرده است؛ هنگامى كه به عيادت من آمد، برخيز و به صندوقخانه برو و چون نزد من نشست، حمله كن و او را به قتل برسان. آن‌گاه به دار الإماره برو كه هيچ كس از مردم با تو به مخالفت بر نخواهد خاست. اگر خدا مرا بهبودى عطا فرمايد، به بصره خواهم رفت و عهده‌دار كار تو خواهم شد و از مردم برايت بيعت خواهم گرفت.» هانى گفت: «امّا من دوست ندارم كه ابن‌زياد در خانه من كشته شود.» شريك پرسيد: «چرا؟ به خدا سوگند! كشتن او موجب نزديكى به خداى متعال است.» سپس خطاب به مسلم گفت: «مبادا در