داد و اعلام كرد كه او اين رويدادها را به فال بد مى‌گيرد و خواهان معافيّت از اين مأموريّت است. آن‌گاه چنين عنوان كرد كه او در منزلى واقع در «بطن حريث» به انتظار آن حضرت مى‌ماند. پيك مسلم رفت تا به مكّه رسيد و نامه را به امام حسين عليه السلام رسانيد.
حضرت نامه را خواند و در پاسخ نوشت:
«امّا بعد، گمان مى‌كنم از روى ترس از انجام مأموريّتى كه به تو داده‌ايم، كوتاهى مى‌كنى.
بايد در پى مأموريّتى كه به تو داده‌ام بروى. بدان كه بايد آن را دنبال كنى و من تو را از ادامه‌اش معاف نمى‌سازم. والسّلام»
با دريافت اين نامه، مسلم شتابان رهسپار عراق شد، تا اين كه در پنجم ماه شوّال به كوفه درآمد و در خانه مختار بن ابوعبيده منزل كرد «١». شيعيان وقتى از آمدن مسلم با خبر شدند، گروه گروه به ديدارش مى‌آمدند. هر گروهى كه مى‌آمد، مسلم نامه امام عليه السلام را برايشان مى‌خواند و آنان زار زار مى‌گريستند. در اين ميان چند تن به پا خاستند و به نوبت سخن گفتند. نخست ابوشبيب شاكرى به پا خاست و پس از ستايش و سپاس خداوند گفت:
«امّا بعد، من درباره مردم به شما چيزى نمى‌گويم و چون از ضمير آنان آگاه نيستم، نمى‌خواهم موجب فريب شما گردم. به خدا سوگند! من فقط از چيزى مى‌گويم كه به آن اعتقاد راسخ دارم. من در پيشگاه خداوند با شما عهد مى‌كنم كه هرگاه مرا فرا بخوانى گوش به فرمانم و در ركاب شما با دشمنان‌تان مى‌جنگم و در مقابل ديدگان شما آنقدر شمشير مى‌زنم تا به ديدار خداوند نايل آيم و آرزو و اميدى جز رسيدن به آنچه نزد پروردگار است ندارم.» «٢»
پس از او حبيب بن مظاهر برخاست و گفت:
«خدايت رحمت كند كه با اين چند جمله كوتاه آنچه در نهان‌خانه دل داشتى آشكار كردى.
من نيز به خداى يگانه سوگند ياد مى‌كنم كه مانند اين مرد رفتار خواهم كرد.»