در حالى كه مى‌دانستيم از كسانى كه زمام امور را به دست گرفته‌اند، شايسته تريم. اگر آنان نيك‌رفتار و شايسته و در جست‌وجوى حقّ بودند خداى آنان را رحمت كند و ما و ايشان را بيامرزد. من اين نامه را همراه پيكم نزد شما فرستادم و شما را به كتاب خدا و سنّت پيامبر فرا مى‌خوانم زيرا سنّت فراموش و بدعت رايج شده است و اگر گفتارم را بشنويد و از من فرمان ببريد شما را به راه كمال هدايت مى‌كنم.» «١»
از بزرگان بصره به جز احنف بن قيس هيچ كس به نداى وى لبّيك نگفت و پاسخ نامه‌اش را نداد! و احنف به حضرت چنين نوشت:
«بِشكيب، زيرا وعده خدا راست است و مبادا كسانى كه باور ندارند تو را سبك‌سازند.» «٢»
البتّه پس از رسيدن نامه امام عليه السلام گروهى از بصريان در محلّ مجلس انس بزرگان شيعه يعنى منزل بانوى مؤمن و دوستدار اهل بيت، ماريه عبديّه گرد آمدند و در باره وضعيّت پيش‌آمده و راه‌كارهاى مناسب به گفت‌وگو پرداختند و يزيد ب
سرشك خوبان ٨٨ نامه امام حسين عليه السلام به بصريان ..... ص : ٨٢
ن نبيط بديشان اعلام كرده بود كه تصميم دارد به حضرت بپيوندد و در پى اين اعلام براى ديدار با امام راهى مكّه گرديده بود. در روايت ابومخنف آمده است كه گروهى از شيعيان بصره در منزل بانويى از قبيله عبدالقيس به نام ماريه «٣» دختر سعد (يا منقذ) چند روزى تشكيل جلسه دادند. پس از آن كه خبر حركت امام حسين عليه السلام در كوفه به ابن‌زياد رسيد، به كارگزار خود در بصره نوشت كه جاسوس بگمارد و راه را ببندد. يزيد بن نبيط از قبيله عبدالقيس تصميم گرفت كه نزد حضرت برود. او كه ده پسر داشت، به ايشان گفت: «كدامتان با من مى‌آيد؟» دو تن از پسرانش به نام‌هاى عبداللَّه و عبيداللَّه با وى همراه شدند. وى در خانه همان بانو به يارانش گفت: «من آماده بيرون رفتنم و به يقين چنين مى‌كنم.» گفتند: «از كسان ابن‌زياد، بر تو ترسانيم.» گفت: «به خدا سوگند! اگر جاسوسان حتّى‌ در راه اصلى موضع گرفته باشند