خود فراخوانده است؛ اطاعتش كنيد.» گفتند: «تو برو، ما بعد مى‌آييم.» «١» جوان نزد وليد رفت و ابن زبير به امام حسين عليه السلام گفت: «به نظر شما چنين لحظه‌اى كه وليد به مجلسى نمى‌نشيند، چرا دنبال ما فرستاده است؟» امام عليه السلام فرمود: «گمان مى‌كنم معاويه مرده و او براى بيعت دنبال ما فرستاده است.» ابن زبير گفت: «من هم جز اين گمان نمى‌كنم.» و پرسيد: «حالا مى‌خواهى چه بكنى؟» حضرت فرمود: «جوانان خاندانم را گرد مى‌آورم و همراه ايشان نزد وى مى‌روم. چون به دار الإماره رسيدم، آنان را پشت در مى‌گمارم و خود بر وى وارد مى‌شوم.» ابن زبير گفت: «من از رفتن تو نزد وى بيمناكم.» حضرت فرمود: «تنها در صورتى نزد او خواهم رفت كه بتوانم خود را محافظت كنم.» سپس برخاستند و به خانه‌هاشان رفتند. امام حسين عليه السلام همراه شمارى از جوانان و غلامان و نوجوانان خاندانش به دار الإماره رفت و به آنان فرمود كه پشت در باشند؛ اگر صداى او را شنيدند، به كاخ درآيند و اگر نه همچنان بمانند تا بازگردد. حضرت نزد وليد رفت.
مروان نيز آن‌جا بود. سلام كرد و كنار وليد نشست. وى نامه يزيد را براى امام خواند و خواستار بيعت حضرت شد. امام حسين عليه السلام فرمود: «كسى چون من پنهانى و بدون حضور مردم بيعت نمى‌كند.» وليد گفت: «درست است.» امام افزود: «هنگام رفتن نزد مردم مرا نيز خبر كن، تا هماهنگ باشيم.» وليد كه شخصى محافظه‌كار و عافيت‌طلب بود گفت: «اكنون برو، تا هنگامى كه با مردم نزد ما باشى!» ولى مروان گفت: «به خدا سوگند! اگر اكنون بيعت نكرده از تو جدا شود، ديگر هرگز به چنين فرصتى دست نخواهى يافت! مگر اين كه ميان تو و او كشت و كشتارى سخت درگيرد. او را زندانى كن، تا بيعت كند، يا گردن بزن!!» امام حسين عليه السلام در اين هنگام از جا برخاست و فرمود: «اى پسر زن چشم آبى! آيا تو مرا مى‌كشى يا او؟ به خدا سوگند! دروغ گفتى و خطا كردى!» سپس بيرون آمد