«اگر چه على بن الحسين عليه السلام زينت عبادت‌كنندگان، پس از نياكان خويش و امام و حجّت بر مردم بود، ولى او نه پيامبر خدا را ديده و نه از وى سخنى شنيده بود و دانش خود را از طريق پدر و جدّش از پيامبر به ارث برده بود؛ امّا مردم امير مؤمنان و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام را بارها و در اوضاع و احوال مختلف ديده بودند و هرگاه يكى از آن‌ها را مى‌ديدند، خاطره ديدن آنان در كنار رسول خدا صلى الله عليه و آله در يادشان زنده مى‌شد و سخن‌گفتن پيامبر خدا با آنان و درباره آنان را به ياد مى‌آوردند؛ امّا هنگامى كه على، فاطمه و حسن عليهم السلام از ميان مردم رفتند، تنها حسين عليه السلام مانده بود و از دست دادن هيچ كدام از آن‌ها براى مردم به مثابه از دست دادن همگى نبود، مگر از دست دادن حسين عليه السلام كه فقدانش، فقدان آخرين يادگارهاى پيامبر صلى الله عليه و آله بود. از اين رو، روز شهادت آن حضرت مصيبت‌بارترين روزها به شمار مى‌آيد.» گفتم: «اى فرزند پيامبر خدا! پس چطور عامّه (اهل سنّت و طرفداران حكومت) عاشورا را روز بركت ناميده‌اند؟» حضرت لختى گريست و سپس فرمود: «پس از شهادت امام حسين عليه السلام مردم به يزيد در شام نزديك شدند و به نفع او به جعل خبر پرداختند و جايزه دريافت كردند. از جمله آن جعليّات همين روز بود كه گفتند روز بركت است؛ تا مردم را از ناله و گريه و مصيبت و اندوه به شادمانى و سرور و بركت‌خواهى و جشن سوق دهند. خدا ميان ما و ميان ايشان داورى كند!» آن‌گاه رو به من كرد و فرمود: «اى عموزاده! البتّه زيان اين كار براى اسلام و مسلمانان از انحرافى كه برخى مدّعيان دوستى پديد آورده‌اند، كم‌تر است. اينان مدّعى اعتقاد به ولايت و امامت مايند، امّا مى‌پندارند كه امام حسين عليه السلام شهيد و مقتول نشده است و در مورد وى همان اشتباهى براى‌شان پيش آمده كه در مورد عيسى‌ عليه السلام رخ داده است. روشن است كه با چنين اعتقادى هيچ سرزنشى متوجّه بنى‌اميّه نيست و حاكمى چون يزيد سزاوار ملامت نخواهد بود! اى عموزاده! هر كس خيال كند كه امام حسين عليه السلام كشته نشده است، بر پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام و امامان پس از وى كه از كشته‌شدنش خبر داده‌اند، دروغ بسته است و هر كس ايشان را دروغگو بداند، به خداى بزرگ كفر ورزيده‌