سرشك خوبان - محمودی، محمد باقر - الصفحة ٦٤

«شعرى بخوان.» جعفر شعرى خواند و حضرت شروع به گريستن كرد. اطرافيان امام نيز گريستند؛ چنان كه سيلاب اشك بر چهره‌شان جارى گشت. آن‌گاه فرمود: «اى جعفر! به خدا سوگند! فرشتگان مقرّب خدا هم اينك در اين‌جا تو را مى‌ديدند و گفتارت را درباره امام حسين عليه السلام مى‌شنيدند و آنان نيز به اندازه ما بلكه بيش‌تر از ما گريستند. اى جعفر! هم‌اينك خداوند بهشت را بر تو واجب ساخت و تو را آمرزيد.» سپس فرمود: «آيا باز هم بگويم؟» گفتم: «آرى بفرماييد!» فرمود: «هيچ كس درباره حسين عليه السلام شعر نمى‌گويد و با آن نمى‌گريد و نمى‌گرياند؛ مگر اين كه خدا بهشت را بر او واجب مى‌گرداند و او را مى‌بخشايد.» «١»
عبداللَّه بن فضل هاشمى گويد: به امام صادق عليه السلام گفتم: «اى فرزند پيامبر خدا! چگونه است كه روز عاشورا روز مصيبت و اندوه و ناله و گريه شده است؛ ولى روز وفات پيامبر خدا و روز درگذشت فاطمه و روز شهادت امير مؤمنان و روزى كه امام حسن با زهر به شهادت رسيد نه؟» امام صادق عليه السلام فرمود: «روز حسين عليه السلام مصيبت‌بارتر از همه روزها است؛ زيرا روزى كه پيامبر خدا از ميان بهترين آفريدگان خدا، يعنى اصحاب كسا، به سراى باقى شتافت؛ على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام زنده بودند و مردم را دلدارى مى‌دادند و دعوت به صبر مى‌كردند. هنگامى كه فاطمه در گذشت مردم به امير مؤمنان و حسن و حسين عليهم السلام دلخوش بودند و هنگامى كه امير مؤمنان به شهادت رسيد، به امام حسن و امام حسين عليهما السلام دلخوش بودند و چون امام حسن عليه السلام به شهادت رسيد، دلخوشى مردم تنها به حسين عليه السلام بود. امّا هنگامى كه حسين عليه السلام شهيد شد، ديگر از اهل كسا هيچ كس نماند كه مردم بدو دلخوش باشند و از ميان رفتن او مثل از ميان رفتن همه ايشان بود. چنان كه تا او زنده بود، گويى همه آنان زنده بودند. از اين رو، روز وى مصيبت‌بارترين روزها گرديده است.» گفتم: «اى فرزند پيامبر خدا! پس چرا مردم در فرزندش على بن الحسين عليه السلام آن دلخوشى كه در پدرانش مى‌يافتند، نيافتند؟» فرمود: