و ماهيان دريا بر تو مى‌گريند.» «١» همچنين به گزارش مسعودى «٢» و ديگران «٣» امام حسين عليه السلام پس از نامه‌نگارى‌هاى اهل كوفه و پيشاپيش فرستادن ابن‌عقيل و منتهى‌شدن كارش به آن‌جا كه مى‌دانيم، تصميم گرفت به عراق برود و هنگامى كه عازم حركت شد، امّ‌سلمه به آن حضرت گفت: «سرورم به خاطر خدا از تو مى‌خواهم كه نروى.» حضرت پرسيد:
«چرا نروم؟» گفت: «چون از پيامبر خدا شنيدم كه فرمود: «فرزندم حسين در عراق كشته خواهد شد و شيشه‌اى خاك به من داد و از من خواست كه آن را نگهدارى كنم.» امام عليه السلام فرمود: «اى مادر! به خدا سوگند! كه من ناگزير كشته خواهم شد. از سرنوشت حتمى خدا كجا مى‌توان گريخت؟ از مرگ هيچ چاره‌اى نيست! و من حتّى روز، ساعت و جايى را كه در آن كشته خواهم شد، مى‌دانم؛ و قتلگاه و زمينى را كه در آن به خاك سپرده خواهم شد، مى‌شناسم. بلى، آن‌ها را همان طورى مى‌شناسم كه تو را! و اگر بخواهى آرامگاه خود و كسانى را كه با من كشته خواهند شد، نشانت بدهم، اين كار را مى‌كنم.» ام سلمه خود گويد: البتّه كه مى‌خواهم. من آماده شدم. امام عليه السلام اسم اعظم خداى- عزّ و جلّ- را بر زبان آورد و زمين، فرو افتاد، چنان كه آرامگاه او و يارانش را ديدم. مقدارى از خاك آن‌جا را نيز به من داد تا با خاكى كه از پيش داشتم در هم بياميزم. سپس فرمود: «به يقين من در روز دهم محرّم پس از نماز ظهر كشته خواهم شد. درود بر تو باد اى مادر! ما از تو خشنوديم. خدا از تو خشنود باد.»
همچنين نقل كرده‌اند كه امام حسين عليه السلام در مسير كوفه شبى را در منزل «ثعلبيّه» ماند.
بامدادان چشمش به مردى از اهل كوفه افتاد كه كنيه‌اش ابوهِرّه (ازْدى) بود. او نزد حضرت آمد و بر وى سلام كرد و گفت: «اى پسر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله چه شد كه از حرم خدا و حرم جدّت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بيرون آمدى؟» فرمود: «واى بر تو اى ابوهِرّه! بنى‌اميّه اموالم را گرفتند، شكيبايى پيشه كردم. به ناموسم ناسزا گفتند، باز هم شكيبايى پيشه كردم.