نقل‌مى‌كند:
چون على عليه السلام در راه صفّين به نينوا رسيد، فرياد برآورد: «اى ابوعبداللَّه! در ساحل فرات شكيبا باش.» گفتم: «منظور شما از ابوعبداللَّه كيست؟» فرمود: «روزى به خدمت پيامبرخدا صلى الله عليه و آله رسيدم و ديدم كه چشمانش اشكبار است. گفتم: «يا رسول اللَّه! آيا كسى شما را به خشم آورده است؟» فرمود: «نه! بلكه جبرئيل اندكى پيش، از نزدم برخاست. او به من خبر داد كه حسين عليه السلام در ساحل فرات كشته خواهد شد.» و گفت: «آيا مى‌خواهى كه بوى تربتش را به مشامت برسانم؟» گفتم: «بله.» پس دست دراز كرد و مشتى خاك برگرفت و به من بخشيد. از اين رو است كه توان خوددارى از ريختن اشكم را ندارم.» «١»
همچنين حضرت على عليه السلام در دوره حضور در كوفه به دخترش زينب فرمود:
«دختركم! سخن همان است كه امّ‌ايمن به تو گفته است. گويى تو و زنان خاندانم را در همين شهر اسير و خوار و سرگردان و از بيم ربوده‌شدن در هراس مى‌بينم. پس بسيار بسيار شكيبا باشيد.» «٢»
نقل شده است كه روزى امام حسين عليه السلام به ملاقات برادرش امام حسن عليه السلام رفت.
چون به وى نگريست، شروع به گريستن كرد. امام حسن عليه السلام گفت: «اى ابوعبداللَّه! چرا مى‌گريى؟» پاسخ داد: «به خاطر بلايى كه بر سر تو مى‌آورند.» امام حسن عليه السلام فرمود:
«بلايى كه بر سر من مى‌آورند، اين است كه مرا با خوراندن زهر مى‌كشند. ولى اى اباعبداللَّه هيچ روزى همچون روز تو نيست! سى هزار تن كه خود را از امّت جدّمان محمّد صلى الله عليه و آله مى‌خوانند و به اسلام منسوب مى‌دانند گروه گروه سوى تو مى‌شتابند و براى كشتن و ريختن خونت و بى‌احترامى به حَرَمت و اسارت زن و فرزندت و چپاول اموال ارزشمندت اجتماع مى‌كنند. آن هنگام است كه فرزندان اميّه به لعنت خدا گرفتار مى‌شوند و از آسمان خاكستر و خون فرو مى‌بارد و همه چيز، حتّى‌ حيوانات بيابان‌