محمّد صلى الله عليه و آله از صراط بگذرد. پس چشمان‌شان را مى‌پوشانند و فاطمه عليها السلام بر مركبى از مركب‌هاى رهوار بهشت مى‌آيد و در آن حال هفتادهزار فرشته او را همراهى مى‌كنند و در جايى بلند از جايگاه رستاخيز مى‌ايستد. سپس از مركب پياده مى‌شود و مى‌گويد:
«پروردگارا! اين پيراهن فرزند من است. كه تو مى‌دانى چه بر سرش آورده‌اند.» پس، از سوى خداى- عزّوجلّ- خطاب مى‌رسد كه اى فاطمه! من تو را خشنود مى‌سازم.
مى‌گويد: «پروردگارا! از قاتلش انتقام مرا بگير.» خداى متعال به شعله‌اى از آتش امر مى‌فرمايد و آن شعله از دوزخ زبانه مى‌كشد و چنان كه پرنده دانه برمى‌چيند قاتلان حسين بن على را بر مى‌چيند و سپس آن‌ها را با خود به دوزخ باز مى‌گرداند تا به انواع عذاب شكنجه شوند. سپس حضرت فاطمه عليها السلام بر مركبش سوار مى‌شود، تا به بهشت مى‌رسد. در اين حال فرشتگان و فرزندان و دوستانش از چپ و راست او را همراهى مى‌كنند. «١»
ابوحِبره گفته است:
هنگام آمدن على عليه السلام به كوفه با وى همراه بودم. حضرت به منبر رفت و پس از حمد و ستايش خداوند، فرمود: «هنگامى كه تبار پيامبرتان ميان شما فرود آيند، چگونه رفتار خواهيد كرد؟» گفتند: «از آزمون خداوند در باره ايشان به خوبى بيرون خواهيم آمد.
فرمود: «سوگند بدان كسى كه جانم در دست اوست، به يقين آنان ميان شما فرود خواهند آمد و شما هم به سوى آنان خواهيد شتافت.» سپس شعر زير را زمزمه كرد:
هُمْ أَوْرَدُوهُمْ بِالْغُرُورِ و عَرَّدُوا أَحَبُّوا نَجاةً لا نَجاةً و لاعُذْرٍ»
آنان با فريب واردشان ساختند و گريختند. نجاتى را دوست داشتند كه نه نجاتى باقى ماند و نه‌پوزشى.
عبداللَّه حضرمى از پدرش كه در جنگ صفّين پيشكار حضرت على عليه السلام بوده، چنين‌