سرشك خوبان - محمودی، محمد باقر - الصفحة ٤٧

نمى‌پسندد، بر زبان نمى‌آوريم. اى ابراهيم! از جدايى تو بسيار اندوهناكيم.» «١»
٥- آن حضرت در زيارت قبر مادرش، آمنه، به اندازه‌اى گريست كه اطرافيان را به گريه انداخت. «٢»
٦- در وفات يكى از دخترانش چشمانش غرق اشك شد. «٣»
٧- آن حضرت در وفات يكى از نوادگان دختريش مى‌گريست. سعد كه چنين ديد.
گفت: «اى پيامبر خدا! اين چه اشكى است؟» حضرت فرمود: «مهرى است كه خدا در دل بندگان قرار داده است. همانا خداوند از ميان بندگان خود، به مهرورزان مهر مى‌ورزد.» «٤»
٨- در بيمارى سعد بن عباده، آن حضرت با شمارى از صحابيان به عيادت وى رفت.
حضرت گريست و ياران نيز گريستند. آن‌گاه فرمود: «خدا كسى را به خاطر اشك چشم و سوز دل عذاب نمى‌كند.» «٥»
٩- هنگامى كه رقيّه دختر پيامبر درگذشت، زنان بر وى مى‌گريستند و عمر آن‌ها را با تازيانه مى‌زد و منع مى‌كرد. پيامبر صلى الله عليه و آله كه خود به آنان اجازه گريستن داده بود، فرمود:
«بگذار تا بگريند.» سپس فرمود: «هر چه از دل و چشم باشد از خدا و از مهر است.» سپس كنار قبر نشست. حضرت فاطمه عليها السلام نيز در كنارش بود و مى‌گريست و پدر اشك‌هاى وى را از سر مهر با جامه خويش پاك مى‌كرد. «٦»